Het leukste werk van de wereld...

... dat hebben wij, Marte Hameleers, Michel van Henten, en ikzelf. We zijn de drie kunstenaars die onder de titel 'Het leukste werk van de wereld...' een lang weekeinde lang een groepstentoonstelling in het HuismethetHandje hebben samengesteld.

Zoals elk jaar is het HuismethetHandje weer een vaste lokatie in de 'Kunsttour' in Maastricht. Verspreid door het huis laat ik een aantal miniatuurobjecten en tekeningen zien. De tekeningen zijn zo nieuw dat de inkt amper droog is. Daarom vond ik het ook een aardig idee om de allerlaatste eraan toe te voegen. Ook al is die nog niet helemaal voltooid. De laatste tijd merk ik een verandering in mijn vrije werk. De rol van 'wit' of 'leegte' wordt belangrijker in het totaal. Het leidt tot minimalistisch werk. Hoewel dat op het eerste gezicht niet zo is, geldt ook voor het object 'Une nouvelle d'été' dat het een minimalistisch werk is: de ingreep die van een wespennest een beeldend werk maakt heb ik beperkt tot slechts twee strak vormgegeven miniatuur-elementen in hout.

Het leukste werk van de wereld... is te zien in het HuismethetHandje, Achter de Barakken 35 in Maastricht. Op 18, 19 en 20 mei 2013 van 13.00 tot 18.00 uur. Meer info: www.huismethethandje.blogspot.nl of www.kunsttour.com

Maastricht, een waardeloze vesting?

Het is de titel van een tentoonstelling in het Centre Céramique in Maastricht. Een titel die veel discussie oproept (en misschien daarom wel heel goed gekozen is?). Maar daar gaat dit berichtje niet over. De tentoonstelling is opgebouwd rondom de bekende stadsmaquette die de stad Maastricht laat zien in het jaar 1748. Het is veruit de grootste maquette die er bestaat van de stad. Op 39 vierkante meter, 600 maal kleiner dan de werkelijkheid is de stad, de vestingwerken en een flinke strook buitengebied opmerkelijk gedetailleerd weergegeven. De kopiemaquette is precies even groot als het origineel. In 1982 werd de kopie voltooid en stond ik er als puber bewonderend naar te kijken. Maar, kleine jongens worden groot (of niet?) en geleidelijk aan rolde ik in het vak van de maquettebouw. Als kunstenaar en als ambachtsman. Vanuit die laatste benadering werd ik in 2003 gevraagd door de eigenaresse van de kopiemaquette (de Stichting Maquette Maastricht) me als een soort conservator/restaurator te ontfermen over dit unieke werkstuk. Sindsdien begeleid ik altijd het transport, de opbouw, de opslag, de reiniging en duizend andere werkzaamheden die voorvallen rondom deze stadsmaquette. Zo ook in het kader van de tentoonstelling 'Maastricht, een waardeloze vesting?' Maar deze keer is bijzonder: mijn vak en kunstdiscipline vormen zèlf een onderwerp op de tentoonstelling, omdat de maquette de komende jaren gerestaureerd gaat worden door mijn atelier. Op de tentoonstelling zijn prachtige foto's te zien van mijn vingers, griezelig dicht bij de zaagmachine, er zijn speciale gereedschapjes te zien uit mijn atelier, en ik verzorg een paar lezingen over de maquette en mijn vak.

Voor meer info: http://tentoonstelling.centreceramique.nl/index.php?id=3316
(De foto waarop ik zelf op de maquette sta is gemaakt door fotograaf Jos Nelissen)

Van Aankomst tot de Bevolking met Inkthumaniteiten

De Utrechtse stadsschouwburg nodigde me precies twee jaar terug uit om de serie inkttekeningen Inkthumaniteiten te exposeren als een installatiewerk. Een verkenning langs mogelijke plekken in het karakteristieke gebouw van architect Dudok voerde meteen naar de foyer die naar hem vernoemd is. Niet verbazend, want in de Dudokfoyer heeft deze grootmeester een wel heel aansprekend spoor achtergelaten in de vorm van vijf 'ornamentele lantaarns' die op uitbundige wijze in kristal en metaal het ritme van de strakke glazen gevel begeleiden. Ik heb Dudoks lantaarns een conversatie aan laten gaan met vier nieuw gemaakte, horizontaal opgestelde paneelschilderingen. De werken Aankomst, Ontkenning, Bevraging en Verwijzing vormen als een soort 'tafelobjecten' de inleiding tot het hoofdobject Bevolking. Dat omvat als een grote kijkdoos de 48 tekeningen van Inkthumaniteiten. De aanwezigheid van de installatie bleek even wennen, maar de gebruikers van koffie, thee, wijn of fris mochten hun kopje of glas gewoon neerzetten op de werken. Want ik vind dat kunst bestaat om te communiceren.

Een maand of twee later haalde ik de tentoonstelling op. En toen overkwam me een wel heel bijzonder compliment: de vraag of de tentoonstelling nog een keer terug zou kunnen keren! En nu is het zover. Aankomst, Ontkenning, Bevraging, Verwijzing en Bevolking zijn weer te zien in Utrecht!

De foto's geven een beeld van de voorbereidingen; de laatste twee laten de voltooide expositie zien.

29 maart - 15 mei 2013

Stadsschouwburg Utrecht, Dudokfoyer.
Lucasbolwerk 4, Utrecht
voor meer informatie over openingstijden en bereikbaarheid: zie de website van de schouwburg: www.stadsschouwburg-utrecht.nl

Pour toujours: HuisjeBoompjeBeestje

(Texte en français ci-dessous)

Het begrip ‘theater’ heeft meestal betrekking op een gebouw. Het woord laat zich ook gemakkelijk associëren met minder stoffelijke betekenissen. Een theatermaker construeert immers geen zaal maar schrijft een script en politiek theater is evenmin de aanduiding voor een gebouw. De theatrale installatie ‘Pour toujours: HuisjeBoompjeBeestje’ die ik samen met mijn Franse collega-kunstenaar Aurore Halpert maakte, vormt echter een theater dat wat minder voor de hand ligt. Het combineert betekenissen door gebouw, ruimte, decor en acteur tegelijk te zijn, in een theatrale installatie die zich afspeelt in de wereld van een ietwat armoedig gezin, ergens in de vorige eeuw.
Gebruiksvoorwerpen, kleding en interieurs gingen lang mee in zo’n huishouden. Ze raakten doordrenkt met de levens waaraan ze dienstbaar waren. Klein en groot verdriet, ingetogen en uitbundige vreugde hoopten zich erin op. Het werden daardoor bijna mensen op zichzelf. En net als mensen wilden ze hun verhalen delen met de bezoeker, de belangstellende, de toehoorder. Om dat mogelijk te maken zijn ze in Pour toujours: HuisjeBoompjeBeestje ontheven van hun praktische taak door ze te ‘portretteren’. Daardoor worden het acteurs in een verstild theaterstuk.
De vroegere diensttrap van het monumentale Generaalshuis, de voorbouw van het Theater aan het Vrijthof in Maastricht, speelt in de tentoonstelling een belangrijke rol. De traptoren is in het kader van dit project voor publiek toegankelijk gemaakt om te kunnen verhalen over het afscheid dat elk lid van de familie ooit van het andere moet nemen en de herinneringen die achterblijven.

Pour toujours: HuisjeBoompjeBeestje is vrij toegankelijk tijdens de openingsuren van het Theater aan het Vrijthof. Die zijn in elk geval van di-vr 12-18 u. Voor meer informatie zie de website van het theater. De tentoonstelling staat een flinke tijd en er is vooralsnog geen einddatum bepaald.


L'installation théâtrale Pour toujours: HuisjeBoompjeBeestje au Théatre aan het Vrijthof à Maastricht (NL) se veut être une oeuvre d’art qui combine les significations du ‘théâtre’ en tant que bâtiment, pièce, décor et acteur, en une unique installation artistique qui raconte la vie d'une famille d’ouvriers du siècle dernier.Ustensiles, vêtements et mobiliers ont une longue durée de vie dans ces maisons. Ils restent imprégnés des vies dont ils furent les serviteurs. Petits et grands chagrins, joie débordante ou retenue, s’y sont accumulés. Ces objets deviennent, par cela même, des personnages. Comme les gens, ils ont voulu partager leurs histoires avec les visiteurs, les curieux, les spectateurs. Pour ce faire, ils sont, dans ‘Pour toujours: HuisjeBoompjeBeestje’, déchargés de leur aspect usuel et présentés tels des portraits. Ils deviennent les acteurs d'un théâtre silencieux. Le banc sait tout sur cette rencontre d'où découle un mariage, une paire de sabots raconte un parent cherchant son enfant. Dans ‘Pour toujours: HuisjeBoompjeBeestje’ le spectateur est invité à voyager, dirigé par les œuvres d’art. La petite tour de 1804 participe à la scène de théâtre ‘Pour toujours: HuisjeBoompjeBeestje’. Exceptionellement ouverte au public, on y trouve l’escalier de la famille, témoin des adieux échangés.

Pour toujours: HuisjeBoompjeBeestje est librement accessible lors les heures d'ouverture de l'acceuil du Theater aan het Vrijthof à Maastricht: tlj sauf le lundi de 12 à 18 h.

(Un grand merci à Aurore Halpert pour les photos!)

Maison art Putz

Precies twintig jaar geleden schreef ik mijn atelier in bij de Kamer van Koophandel. Het bedrijfje kreeg een papieren dossier met het nummer 31139 en werd gerangschikt onder de categorie 'zakelijke dienstverlening'. Niemand had nog van termen als creatieve industrie gehoord.
En toch voegden zich in mijn werk kunst en ambacht naadloos samen. De maquettes die mijn atelier verlieten omvatten altijd meer dan de zichtbare werkelijkheid. Verhalen, sfeer, geur en geluid waren en zijn voor mijn werk belangrijke inspiratiebronnen naast afmetingen, kleuren en zichtbare structuren. Altijd heb ik naast de opdrachten vrij werk gemaakt. Vaak waren het kleine, abstracte of half abstracte miniatuurobjecten onder glas, met de menselijke samenleving als grootste inspiratiebron. Er ontstonden tientallen van deze objecten. Na 2005 veranderde mijn werk en namen tekeningen de hoofdrol over.
Veel van de miniaturen zijn in de loop van de jaren verkocht, weggegeven of verloren gegaan. De verkochte bevinden zich in privécollecties en zijn vaak nauwelijks nog te traceren. Zo had het toenmalige museum Spaans Gouvernement in Maastricht (het huidige Museum aan het Vrijthof) er in 2005 een hele dobber aan om een aantal bruiklenen op te sporen voor mijn solo-expositie 'De Versmelting'. Van de verloren gegane werkjes zijn meestal nog wat foto's beschikbaar. Maar vaak ook niet, en bestaan ze alleen nog maar in mijn herinnering.
Dramatisch vind ik dat niet. Niets is immers voor de eeuwigheid. Toch vond ik het bijzonder om eens te bekijken wat er van de bijna vergeten miniatuurobjecten is geworden die zich in de hoeken en gaten van ons HuismethetHandje en het Atelier du Béton Brut bevinden. Tussen spinrag en stof trof ik er heel wat aan. Ik heb ze gereinigd en beschadigingen hersteld zonder het patina dat de tijd over de werkjes heeft gelegd te verwijderen. En ik kon het niet laten: ik heb ook een paar nieuwe gemaakt.

Ze zijn op de zondagen 3 maart, 7 april en 5 mei te zien in het prachtige Maison art Putz dat zijn deur opent als onderdeel van de 'Kunstroute Weser-Göhl'.

Zondag 3 maart 2013 en zondag 7 april, van 14-18 uur. 

Kulturelle Begegnungsstätte Maison art Pütz
Dieter Schlusche
Rue de Hombourg 2
Montzen
België

Voor meer informatie zie de website van de kunstroute: www.kunstroute-weser-goehl.de

Stenen, handen en ideeën / Stones, hands and ideas

 

 

 

Gebouwde menselijkheid tussen de Jordaan en de Middellandse Zee...

 

...in een reizende tentoonstelling!

In de menselijke geschiedenis mengden nieuwkomers zich maar zelden in alle rust onder hun gevestigde medemensen. Bijna altijd ontbrandde er een uitzichtloos conflict. Al tijdenlang is dat dan ook het geval in Palestina en Israël. Al eeuwen vestigen zich er nieuwe inwoners, en verplaatsen mensen zich binnen het gebied. Ze nemen hun religie, taal en gewoonten van thuis mee als een vertrouwd houvast.

 

Als mensen ergens zijn neergestreken is het creëren van een dak boven het hoofd het eerste dat moet gebeuren. De gedachten ‘van thuis’ over een vertrouwde leefomgeving spelen daarbij een hoofdrol. Buurten en dorpen van nieuwkomers komen er daardoor vaak anders uit te zien dan de bestaande bebouwing. Maar ook de bestaande, vaak eeuwenoude huizen waren al verrijkt met talloze invloeden van buitenaf.

 

Ondanks vele oorlogen, bezettingen en overeenkomsten, waardoor mensen moesten vluchten of verhuizen is het volledig vernietigen van de achtergelaten huizen vaak achterwege gebleven. Daardoor is het land tussen de Jordaan en de Middellandse Zee een schatkamer van bouwkunst en stedenbouw. Het is een schatkamer die bijna nooit helemaal wordt geopend. Israël en Palestina worden meestal door een sterk gekleurde bril bekeken. Religieuze, politieke, sentimentele of andere subjectieve brillen zorgen voor een emotioneel beladen selectie en maken het voor de belangstellende reiziger moeilijk de objectieve werkelijkheid van zand, stenen, cement en beton te ontdekken.

In onze tentoonstelling ‘Stenen, handen en ideeën’ spelen emotioneel geladen waardeoordelen geen rol. Het project wil een objectief beeld bieden van de unieke stedenbouw, bijzondere dorpsarchitectuur en andere, opmerkelijke menselijke sporen in het Israelisch-Palestijnse landschap.

Het is een reizende expositie die bestaat uit een voortdurend groeiend aantal kleine, gedetailleerde maquettes. Een afbeelding van de werkelijkheid, een korte beschrijving in het Engels en het Nederlands, en een aanduiding van de locatie maken de onderwerpen van ‘Stenen, handen en ideeën’ toegankelijk.

Wij (Gonnie Meijer en Paul Tieman) zijn uiteraard de drijvende krachten achter ons eigen project. We durven wel hardop te zeggen dat we een ruime reis- en werkervaring in het Midden-Oosten hebben opgebouwd. Onze diepgravende belangstelling voor stedenbouw en historische geografie bracht ons daar vanzelf op het spoor van de eeuwenoude Palestijnse bouwkunst, Europese fortificaties, Bosnische dorpen, Duitse gemeenschappen, Britse barakken, Israelische nederzettingen, en inventieve ingenieurskunst, om maar een paar voorbeelden te noemen. Om een volstrekte onafhankelijkheid te waarborgen organiseerden en financierden we het hele project zelf. Daardoor konden we in alle rust te werk gaan zonder inhoudelijke beïnvloeding van sponsors of subsidieverstrekkende instellingen.

‘Stenen, handen en ideeën’ beleeft zijn première bij boekhandel Selexyz in Maastricht. Deze boekhandel is gevestigd in de voormalige Dominicanenkerk en daar zal de eerste serie maquettes te zien zijn. Een ‘volle’ locatie als deze lijkt niet meteen voor de hand te liggen voor een tentoonstelling die de bezoeker in alle rust wil uitnodigen tot een nieuwe kijk op een gevoelig onderwerp. Maar toch was het een heel bewuste keuze. Een grote, algemeen georiënteerde boekhandel, gevestigd in een voormalig kerkgebouw kan volgens ons als geen andere geest het doel van het project onderstrepen en versterken.

 

Marcel Kurpershoek (Arabist, diplomaat, auteur van reisboeken en groot kenner van Arabische poëzie) opent de tentoonstelling met een sprekende voordracht. Hij weet waarschijnlijk beter dan wie ook, hoezeer de gekleurde bril van emotionele lading de fascinerende, verbijsterende werkelijkheid van het Midden-Oosten kan vertroebelen.

 

De opening is op zondag 20 januari 2013, om 15.30 uur en is voor iedereen vrij toegankelijk. Er is ook muziek (geen muzikaal behang) van Merle Sibbel.

 

Stenen. handen en ideeën / Stones, hands and ideas is te zien van 20 januari tot en met 2 maart 2013, tijdens de ruime openingstijden van Selexyz Dominicanen. Adres: Dominicanerkerkplein 1, Maastricht.

Bij de foto's:
1. Het 'throne village' Ras Karkar in werkelijkheid.
2. Het kasteel van Ras Karkar in aanbouw, maar dan 700 keer kleiner dan de werkelijkheid
3. De maquette van Ras Karkar in voltooide vorm
4. Een appartementenblokje uit de jaren 1950 in de wijk Kiryat Shalom in Tel Aviv.
5. Pas op de maquette wordt duidelijk dat Kiryat Shalom een unieke buurt is, aangelegd in de vorm van de Hebreeuwse (handschrift-)letter 'sjien' van 'sjalom', dat zowel 'vrede' als 'hallo' betekent.

Halte St Gerlach

In 1903 bouwde de Maatschappij tot Exploitatie van Staatsspoorwegen voor de halte Sint Gerlach een heus stationsgebouw. Het was een rijkversierd, houten gebouw, maar het comfort voor reizigers en personeel was nogal spartaans. Het interieur bestond uit een grote wachtruimte met een aantal houten banken tegen de wanden, een kantoortje met enkele loketten en een open afdak voor het stallen van bagage. Verwarming was er niet. Wel werden er enige 'gemakken' aangelegd in een aanbouw van de bestaande wachterswoning.
Ruim dertig jaar na de bouw ging de zaag in het gebouw, dat na de opheffing van de halte Houthem was omgedoopt tot 'station Houthem-Sint Gerlach'. Er werd een nieuw interieur ingebouwd, verwarming, toiletten. De wachterspost werd er ook ondergebracht. Bij die verbouwing verdwenen de meeste ornamenten van de gevels en werd het een sober, doelmatig gebouw. Nadat in 1985 de wachterspost was opgeheven sloot het station enkele jaren later het loket. Sindsdien stoppen er nog wel treinen in Houthem-St Gerlach, maar leidt het laatste houten station van Nederland een kwijnend bestaan. Sloopplannen van beheerder NS-stations brachten daar verandering in. Er kwamen gedachten op gang over een toekomst voor het gebouw in plaats van de afbraak.
Een jaar of wat geleden kreeg mijn atelier de eervolle opdracht om een ontwerp te maken voor de restauratie en de verbouwing tot vakantiewoning. In december 2012 kon het plan eindelijk openbaar gemaakt worden. Tot mijn verrassing is iedereen enthousiast.
Het wordt een ander soort restauratie dan gebruikelijk. Niets wordt gesloopt, er worden alleen nieuwe elementen toegevoegd. De feestelijke, ietwat deftige sfeer van 1903 komt weer terug, maar in fijnzinnige eigentijds-eigenwijze vormgeving. Ook de beginnende art-nouveau die in de gevels zichtbaar was in de ronde raampartijen, komt weer terug. Door een uitgekiend kleurenplan waar de kleuren warm tabaksbruin en glanzend zwart de hoofdrol spelen krijgt het gebouw weer een elegant-deftige uitstraling. En de naam 'Sint Gerlach' keert terug op de gevels.
Het is de verwachting dat komend half jaar nodig is voor de uitwerking en de procedures, en tegen het einde van 2013 de 'Halte Sint Gerlach' zijn eerste gasten kan ontvangen.

De foto's geven een beeld van de ontwerptekeningen voor de restauratie. Inderdaad, het presentatieplan is uitgevoerd in inkt op papier. De onderste foto geeft een beeld van de situatie in 1903.

zie ook: http://www.industrieel-erfgoed.nl/index.php?option=com_content&view=article&id=1114:stationsgebouw-houthem-st-gerlach-gered&catid=13:uit-de-media&Itemid=2

Utopiart27: L'artiste, ses oeuvres et la mouche

l’Artiste, ses oeuvres et la mouche. Het lijkt de titel van een fabel van La Fontaine. En misschien gaat die vergelijking niet eens echt mank. In tegenstelling tot de meeste van mijn werken ontstond dit drieluik met een enigszins moralistische invalshoek. Bovendien vormt de vlieg, net als in een fabel, een relativerende kant van het menselijk bestaan. In het menselijk bestaan spelen kunst en cultuur van oudsher een essentiële rol. Met de kunst als gereedschap is de mens in staat voor zichzelf een droomwereld scheppen, zijn wereld te verlichten, vragen op te roepen en utopieën werkelijkheid te laten worden. En toch komt, waarschijnlijk al sinds de eerste rotstekeningen in de prehistorie werden gemaakt, bij de mensheid steeds de vraag om de hoek kijken wat de zin is van kunst en cultuur. Misschien is die voortdurend rondzoemende vraag wel de essentie van de grootste tekortkoming van de mens: zijn onvermogen om van zijn eigen geschiedenis te leren.

Voor de tentoonstelling Utopiart27 werd ik gevraagd een werk te creëren dat wegdroomt over de ideale samenleving, bezien vanuit de achterkant van beeldende kunst. Het werd een drieluik. Drie tekeningen in een (voor mijn doen) fors formaat waarop vooral veel wit staat: het is minimalistisch èn miniaturistisch werk. De delen van het papier die bedekt worden met beeldende elementen heb ik zo ver mogelijk uitgewerkt. Het is vooral een abstract werk. Alleen het rechterpaneel bevat een figuratief element in de vorm van een vlieg. Het is echter geen bestaand insect. Elke entemoloog ziet meteen dat de voelsprieten langer zijn dan in de natuur en de kop bovendien veel groter.

l'Artiste, ses oeuvres et la mouche is te zien van 1 t/m 18 november 2012 op Utopiart27 in de fascinerende tentoonstellingsruimte van Art27: een vleugel van basisschool De Luchtballon, Kortstraat 19 in het Belgische Heusden-Zolder.

Floralités!

Het is de eerste keer dat ik iets laat zien in het dorp waar ik 44 jaar geleden ben geboren. Het wat bescheiden en ingetogen Heugem. Zelf ben ik ook geen schreeuwer. Misschien dat het dorp me daarom nog steeds een ‘thuisgevoel’ geeft. Dat geldt ook voor mijn tekeningen. De insectenkarakters en voorzichtige woordspelingen waaruit ze zijn opgebouwd voelen er zich in hun element. Zeker in de sfeervolle bloemisterij van Marij en Huub Sour, waar ik exposeer onder de titel Floralités! De tentoonstelling gaat op 29 september van start als onderdeel van de kunstroute Heugem.

 

Floralités is een expositie die zich voorzichtig invoegt in zijn omgeving. Maar de versmeltende werking gaat verder. De tekeningen reageren op de bloemen en planten die ze omringen, voegen er een laag aan toe. In kleur, in sfeer, in tekst, in betekenis. Op zijn beurt voegt de bloemsierkunst van Huub Sour en zijn medewerkers er een laag aan toe. Zo ontstonden in een prettige samenwerking vijf kleine, maar spannende experimentele installatiewerken.

 

Daarnaast zijn er een dertigtal tekeningen te zien. De originele miniaturen natuurlijk, maar ook sterk vergrote kopieën die een eigen leven leiden in samenhang met de kleurrijke snijbloemen.

 

Floralités! loopt van 29 september t/m eind november. De tentoonstelling is toegankelijk tijdens de openingsuren van de bloemisterij. Voor meer daarover zie de website www.bloemensour.nl. Voor meer informatie over de kunstroute Heugem: www.kunstrouteheugem.nl.

Kunstbastion

Maastricht is een stad waar de ene 'kunstroute' over de andere heen lijkt te tuimelen. Een kunstroute die zijn bestaansrecht al jaren heeft bewezen wordt komend weekeinde gehouden onder de opmerkelijke naam Kunstbastion. Ik werd uitgenodigd om er als gastkunstenaar aan mee te doen. Genietend van de vrije en enthousiaste sfeer heb ik de presentatie van mijn tekeningen eens wat anders aangepakt dan gebruikelijk. De nieuwste tekeningen zijn te zien zoals mijn pennetje ze heeft verlaten. Daardoor kun je voor het eerst een echt kijkje in de spreekwoordelijke keuken nemen en volgen hoe mijn tekeningen ontstaan. De proeflijntjes waarmee ik probeer of er vezels van het papier in de pen zijn gaan zitten tijdens het tekenen, de ruwe randjes van de vellen tekenpapier en de hulplijntjes in potlood: ze staan er allemaal nog op. Net als de voorbeeldinsecten en de andere materialen die ik gebruik. En ik ben er zelf bij om te laten zien hoe ik de beestjes, letters en lijntjes op papier krijg.

Kunstbastion, in de omgeving van Hertogsingel, Tongerseplein en Tongerseweg in Maastricht. Zaterdag 15 en zondag 16 september, van 12 tot 17 uur. Mijn werk is te zien in de voorkamer van het schitterende huis Tongerseweg 56A. Voor meer informatie: www.kunstbastionmaastricht.nl.

Pierre Regout

In 2007 hield aardewerkfabriek Sphinx het na 173 jaar voor gezien in het centrum van Maastricht. De fabriek werd voor het grootste deel gesloopt. Het betekende een geweldige verandering voor de noordelijke binnenstad. Om dat moment te memoreren maakte ik dat jaar aan de gevel van het HuismethetHandje een kunstinstallatie waarin groot-industrieel Petrus Regout (1801-1878) de hoofdrol speelde. De mateloze trots waarvan Regout graag blijk gaf inspireerde me het sterkst. Trots was hij op het resultaat van ondernemerschap, zijn industriële koninkrijk. Hij materialiseerde dat succes door middel van rijk opgesmukte landgoederen, stadspaleisjes, arbeidershuisvesting en uiteraard de fabrieken zelf.

De rijkversierde ornamenten van landgoederen als Petite Suisse, Vaeshartelt of het 'Hooghuis' aan de Boschstraat in Maastricht waren echter vaak op typisch negentiende eeuwse wijze uitgevoerd: stucwerk en hout waren geliefde materialen. Langdurig waren ze niet bestand tegen weer en wind. Als een probleem werd dat allerminst ervaren. Regout en de zijnen gingen er vanuit dat de deftige panden al snel verbouwd, veranderd of vervangen zouden worden. Het woord verandering stond vanaf het begin van de industriële revolutie voor vooruitgang. Tot op de dag van vandaag wordt stilstand als achteruitgang ervaren, hoewel daar op velerlei terrein inmiddels grote vraagtekens bij gezet kunnen worden.

Tekenen op groot formaat is niet mijn grootste talent. Daarom voerde ik de basis voor Regout & les ouvriers als een tweetal kleine, geaquarelleerde portretten van de groot-industriëel. Ze zijn op hoge resolutie gescand en op groot formaat gereproduceerd als onderdeel van de installatie, die verder bestond uit twee opvallende 'ornamentele' lantaarns.
Eind 2007 is Regout & les ouvriers van de gevel van het HuismethetHandje verwijderd. De portretten en lantaarns verdwenen in vochtige kelders en stoffige zolders. De lantaarns kregen uiteindelijk een tweede leven aan de gevel van een poppentheater in Antwerpen. De portretten zijn uiteindelijk...  op hun oorspronkelijke plaats teruggekeerd! Sinds een paar maanden laten ze de gevel van het HuismethetHandje weer vertellen over de fascinerende sociale historie van de buurt rond de Boschstraat.

Ons HuismethetHandje vindt u in Maastricht, Achter de Barakken 35. Voor meer over het HuismethetHandje zie www.huismethethandje.blogspot.com. De bovenste foto geeft een beeld van de oorspronkelijke installatie, daaronder een van de twee portretten van Regout, en onderaan de gevel van het HuismethetHandje zoals die nu oogt.

Meerssenhoven

In Nederland is 2012 een themajaar over 'historische buitenplaatsen'. Een van de activiteiten is de unieke, reizende tentoonstelling Het grootse verkleind. Uniek, omdat de expositie helemaal bestaat uit maquettes van historische buitenplaatsen, landgoederen en kastelen. De tentoonstelling biedt de uitzonderlijke mogelijkheid om meer dan veertig Nederlandse buitenplaatsen uit alle provincies op één dag van dichtbij te bekijken. Op 26 mei is in Kasteel Keukenhof te Lisse de expositie officieel geopend. Momenteel zijn de miniaturen te zien in kasteel Geldrop. Begin september reizen ze naar landgoed Beeckestijn in Velsen.
Voor de tentoonstelling vervaardigde ik een vrij werk over buitenplaats Meerssenhoven bij Maastricht. Zoals gebruikelijk bij de meeste van mijn maquettes is het een mengeling van figuratieve en abstracte elementen. De gebouwen heb ik op miniaturistische wijze gedetailleerd uitgevoerd in lindenhout. Ook is de plattegrond van de formele tuin te ontdekken. Maar het model laat meer dan alleen de zichtbare werkelijkheid zien. Er wordt ook een verhaal mee verteld. Het verhaal van de buitenplaats die omstreeks 1744 vorm kreeg op een bijzondere plek, daar waar de vallei van de Maas overgaat in la grande plaine hollandaise, de grote Hollandse laagvlakte. Het huis Meerssenhoven is op het noordwesten gericht en kijkt daardoor als het ware uit op dat vlakke Nederland. Dat denkbeeldige uitzicht is in de maquette zichtbaar gemaakt met abstracte lijnen die vloeiend en recht verlopen. Ook de Franse titel On regarde les lignes droites de la grande plaine hollandaise (men kijkt naar de rechte lijnen van de grote Hollandse laagvlakte) vertelt erover.

De foto's geven een beeld van On regarde les lignes droites de la grande plaine hollandaise, al blijft het moeilijk om de fijne details met voldoende scherpte te fotograferen.