Paul Tieman

Sans titre

2012-01-22T22:50:00.002+01:00

Pas op voor de man van één boek. Het is een treffende stelling, volgens een kaartje dat ik ergens bij toeval vond, opgetekend uit de mond van Thomas van Aquino. Een stelling die iedereen in zijn oren zou moeten knopen. Want mannen en vrouwen van één boek zijn gevaarlijk. Ze injecteren de vele mensen zònder boek met een bedreigend wereldbeeld waarin alleen ruimte is voor ‘zwart’ en ‘wit’. Voor ‘wij’ en ‘zij’. Voor ‘slecht’ en ‘goed’, voor ‘hel’ en ‘hemel’. Als overtuigd gelovige in het menselijk verstand bestaat er voor mij geen ‘wij’ en ‘zij’, geen harde scheiding tussen ‘schuldigen’ en ‘onschuldigen’, tussen ‘verdoemden’ en ‘bevoorrechten’. Ik hecht daarom ook geen enkele waarde aan al die zwart-witte begrippen.

Daarom vind ik bijvoorbeeld een afgebakend land met een ‘eigen’ volk, de natiestaat zoals die vooral de afgelopen eeuw in grote aantallen op de wereldkaart verscheen, dom, kortzichtig, beangstigend en gevaarlijk. Een natiestaat is eigenlijk niets meer of minder dan een ‘man van één boek’.

Door het hardnekkig voortbestaan van natiestaten in de wereld wordt een ongelooflijke ellende over de bewoners uitgestort. Die wordt goedgepraat met vlaggen, vaandels, vaderen des vaderlands, volksliederen, ultieme religies, uitverkoren volkeren, economische superioriteitsgedachten en meer van dergelijke, vaak belachelijke maar extreme symboliek.

Triest gevolg is het maken van slachtoffers. En daar blijft het niet bij. Slachtoffers wordt met valse heroïek een tweede leven gegeven door hun namen, verwandten, verwondingen, sterven of vlucht genadeloos en niets ontziend uit te buiten. Er worden graven van onbekende soldaten mee gevuld, erebegraafplaatsen mee aangelegd, gedenkplaten mee voorzien van namen, toespraken voorzien van inhoud, moorden mee verdedigd en oorlogen om begonnen.

Sans titre, zonder titel. Soms is die inderdaad volslagen overbodig.

'Sans titre' is een pentekening in zwart en een aantal tinten geel, rood en oranje. Formaat: ca. 29 x 41 cm. Jaar: 2012. Tekening bekijken? Dat kan natuurlijk. Neem daartoe even contact op voor een afspraak.

Elf verwonderingen van plaats en tijd

2011-10-19T01:19:00.002+02:00

1
een stukje lopen
de menselijke maat
opzien naar

2
vertekenend spiegelt de stad zich in het blikveld

3
het verstillend uitspreken van stenen

4
fiets even naar het park
daar is het voorjaar geurend vol

5
kleine wandeling
gaande komende
ver-beeldende tijdloosheden

6
kijk
de stroom van nu naar toen

7
bewustwording van plaats vooruitkijkend ervaren

8
de straten, pleinen en bruggen
leiden altijd weer
terug naar de zomerzon

9
een flinke zon
kracht en tempo
en weer terug

10
vergrotend keren de eeuwen om

11
's middags
vanuit dit moment

Stukjes uit een verhaal? Poëzie? Of een wonderlijke beschrijving van plaats en tijd?

Dat laatste komt nog het dichtst bij de werkelijkheid. Het kunstwerk in elf delen dat de gang van de verpleegunit van woonzorgcentrum De Beyart in Maastricht sinds een aantal maanden kenmerkt haalt de stad in huis. Figuurlijk, bijna letterlijk zelfs. Met de prachtige foto's die de broeders in de loop van de jaren in Maastricht hebben gemaakt als uitgangspunt heb ik elf denkbeeldige wandelingen opgebouwd. Elke wandeling heeft de Beyart als uitgangspunt en voert naar een keerpunt dat me door een treffende foto werd aangereikt. Soms was dat een dromerig zomerzicht op de Maas, soms een school van de broeders. Maar het kon ook een stemmingsvol hoekje van de tuin zijn. Om de foto's tot wandelingen te maken heb ik nieuwe foto's gemaakt. Heel veel, om zorgvuldig te kunnen selecteren. De nieuwe foto's laten straatbeelden zien die een impressie van rust bevatten zonder zielloos leeg te worden. Je ziet op de foto's daarom altijd wel wat beweging. Wandelaars en fietsers, auto's, lossende vrachtwagens. De opnamen zijn steeds op dezelfde manier gemaakt: vanuit de bebouwing terugkijkend in de richting van de Beyart. Daarmee geef ik uitdrukking aan de verandering van tijdsbeleving die de bewoners van de verpleegunit vaak meemaken. Een verder verleden dat helderder wordt naarmate het heden steeds meer vervaagt. Terugkijken wordt vooruitzien.

De gelaagdheid van het kunstwerk beperkt zich niet tot de foto's. De opbouw van de panelen, het materiaalgebruik, de beschildering, de lijntekeningen en de tekstregels vormen allemaal een deel van de dienstbare identiteit van de panelen.
Een paar voorbeelden: het leven verloopt slechts gedeeltelijk door sturing van het menselijk bewustzijn. Dat aspect is zichtbaar in de omlijsting van hergebruikt, enigszins onregelmatig bewerkt hout met hier en daar een onvoorspelbare knoest of een oud schroefgat. De niet-dekkende beschildering heeft er ook mee te maken. De karakteristieke identiteit van de Beyart komt terug als dunne, elkaar kruisende lijnen in kleurpotlood die het woord religie aanreiken, maar ook méér dan dat. De dienstbare functie van het kunstwerk wordt geopend doordat de foto's niet ingekaderd zijn aan de zijde van de kamerdeuren, en de panelen 'warm omarmend' opgebouwd zijn. Tot slot is het hele werk uitgevoerd in precies dezelfde kleuren als het schilderwerk in de gang. Daarmee geef ik uitdrukking aan mijn opvatting dat kunstwerken moeten communiceren door zich fluisterend in te voegen in hun omgeving.

Meestal gebruik ik deze website om publiekstoegankelijke projecten te belichten. Privé-opdrachten plaats ik niet op internet. Voor de elf panelen voor De Beyart maak ik een uitzondering. Het is een belangrijke opdracht en een uitgebreid bericht is daarom op zijn plaats. Uitgebreid, omdat u niet de mogelijkheid heeft om het werk in werkelijkheid te aanschouwen. De panelen zijn alleen bestemd voor de bewoners, hun bezoekers en het personeel van de verpleegunit. De rest van de wereld kan er dus niet naar gaan kijken!

Voor meer over De Beyart: www.debeyart.nl

De klassieke maquette - of niet?

2011-10-18T12:31:00.002+02:00

Lang geleden was ik in het atelier van het Musée des Plans-Reliefs in Parijs, een maquettemuseum dat zijn gelijke niet kent in de wereld. Ik mocht daar een week of wat 'de kunst afkijken'. Kunst? Zeker! De tientallen stadsmaquettes die de kern van de Parijse collectie vormen kwamen eeuwen geleden tot stand door toedoen van 'artistes', kunstenaars in dienst van de Franse overheid. Het creëren van maquettes is een van de oudste kunstdisciplines die er bestaan, en zeker vanaf de renaissance werden maquettebouwers beschouwd als portrettisten van de bouwkunst. Maar rond 1850 veranderde dat. De dictatuur van de opkomende kunstacademies en gezaghebbende musea, met hun eenzijdige voorkeur voor schilder- en beeldhouwkunst verbande de maquettekunst in naar het rijk der ambachten. Maquettes waren dienstbare werkstukken en zeker geen zelfstandige kunstwerken, zo vond de benepen artistieke wereld anderhalve eeuw lang. De sterk toegenomen diversiteit in de kunstwereld biedt de laatste jaren echter weer mogelijkheden voor een herwaardering van deze oeroude kunstvorm, waarin ik me al sinds mijn jeugd uitdruk.
Mijn werk is altijd sterk beïnvloed geweest door dat van de Franse 'artistes'. Mijn voorliefde voor papier en hout, het aanbrengen van gelaagdheid door selectieve detaillering, abstractie in kleurgebruik en het werken met textuele elementen getuigen daarvan.
Toen ik in 1988 de grondslagen legde voor het project Maastricht 1867 (http://www.maastricht-1867.nl/) was die invloed nog uiterst krachtig zichtbaar op het eerste gezicht. Omdat Maastricht 1867 een project is van zeer lange adem waarvan de uitvoering tientallen jaren vergt, is dat nog steeds het geval in de deelmaquettes die in het kader van Maastricht 1867 tot stand komen. Op basis van mijn ontwerpideën van twintig jaar terug werken we daar met een aantal vrijwilligers van de stichting nog altijd aan. Zoals het "portret" van de fabrieken van Petrus Regout, dat nu voor het eerst te zien is op een tentoonstelling in het Historisch Centrum Limburg in Maastricht.

Zoals elke kunstenaar evolueerde mijn werk in de loop van de jaren en kreeg de vrije hand in mijn maquettes meer ruimte. De artistieke gap tussen de maquettes-in-opdracht en mijn vrije werk bestaat tegenwoordig niet meer. Opdrachtgevers die besluiten een stukje gebouwde omgeving te laten 'portretteren' bieden zoveel artistieke vrijheid dat die maquettes veel meer zijn dan uitingen van toegepaste kunst. Een voorbeeld daarvan is het werkstuk dat ik maakte in opdracht van de gemeente Maastricht, begin 2011. Het verhaalt over de vele facetten achter de ideeën voor het toekomstige Geusseltpark, waarbij de tastbare vormen van structuren en bebouwing helemaal in dienst zijn komen te staan voor het beschouwen van de 'genius loci' van dat nieuwe parkgebied aan de rand van Maastricht.

De fabrieken van Regout zijn t/m 30 december 2011 te zien op de expositie '175 jaar aardewerkfabriek De Sphinx', in het Historisch Centrum Limburg in Maastricht. Voor openingstijden, adres en verdere informatie: zie de website van het HCL: http://www.rhcl.nl/

Het werkstuk 'Geusseltpark' is niet zo gemakkelijk toegankelijk voor publiek. Het staat opgesteld in de sfeervolle werkkamer van de wethouder van Ruimtelijke Ordening in het statige Maastrichtse stadhuis.

Les Miniatures de l'Eau 1939

2011-08-27T19:39:00.001+02:00

In de zomer van 1939 vormde de Maas in Luik het passende decor voor de Exposition Internationale de l'Eau, een de facto wereldtentoonstelling die georganiseerd werd ter gelegenheid van de opening van het Albertkanaal, de belangrijke verbinding tussen de industriestad Luik en de haven van Antwerpen. De Luikse Watertentoonstelling was in talloze opzichten enorm, ongekend, en opmerkelijk. Het verhaal is zo veelzijdig en veelomvattend dat elke tentoonstelling over dit onderwerp niet meer kan zijn dan een speldenprik. Op die manier heb ik ook het concept van Les Miniatures de l'Eau 1939 vorm gegeven. De reizende tentoonstelling bestaat uit een twintigtal 'speldenprikken', kleine elementen, elk gewijd aan een aspect van de Watertentoonstelling. Indrukken die als totaalbeeld een miniaturistische herbeleving vormen van het grote voorbeeld.

Voor de vormgeven van Les Miniatures de l'Eau heb ik me laten inspireren door de ossature standard. Dat was een lichte, gestandaardiseerde constructie die werd aangeboden aan deelnemende landen en instellingen om op een minder kostbare wijze een eigen paviljoen te creëren op de Wereldwatertentoonstelling. Het toeval wil dat Les Miniatures de l'Eau 1939 voor het eerst te zien is naast, deels zelfs onder, een constructie die opvallend veel lijkt op zo'n ossature standard.

De eigenlijke Miniatures de l'Eau 1939 spelen zich af in prachtige, antieke 'insectendozen' die de bovenkant vormen van de constructieve objecten.

Les Miniatures de l'Eau 1939 is onderdeel van La Petite Saison de l'Eau 2011. De tentoonstelling loopt van 28 augustus t/m 18 september 2011 in cultuurhuis Ainsi in Maastricht. Openingstijden: do-zo van 12 tot 17 uur. Voor veel meer informatie is er de speciale website: www.la-petite-saison-de-l-eau-2011.blogspot.com. De pagina 'historische expositie' is gewijd aan Les Miniatures.

l'Histoire. Häöf.

2011-08-08T02:08:00.001+02:00

De Häöf (letterlijke vertaling: de Tuinen) lag iets ten zuiden van Maastricht, tussen het dorp Heugem en de Maas. Het was een klein, maar heel oud cultuurgebied. Een fijnzinnig landschap dat in de loop van honderden jaren was ontstaan door een harmonieuze samengang in ontwikkeling van mens en natuur.
De Häöf is van de kaart geveegd om plaats te maken voor waterplassen, jachthavens, caravans en nieuwe natuur. Aan de cultuurhistorische erfenis van ontelbare generaties veehouders, fruittelers, tuinbouwers en volkstuinders hadden overheid, natuurorganisaties en exploitanten geen boodschap. Toen alles was afgegraven, omgewoeld en ingericht, er afrasteringen en bordjes waren geplaatst en de halfwilde paarden in de nieuwe natuur waren uitgezet keerde de rust terug in het gebied. Maar het is een ongemakkelijke rust. Een rust die voelt als een doodskist waarin de geest, de genius loci, van de vermoorde Häöf voortdurend op de binnenkant blijft bonken.

In l'Histoire: Häöf zet ik die kist op een kier. Ik laat de genius loci van de Häöf eruit kruipen in de vorm van insecten. Ze vertellen hun verhaal over de Häöf in zacht klinkende, wat ouderwets aandoende Franse woorden. In het Nederlands tonen die pas hun keiharde betekenis. Tijd heelt wonden, maar de harde werkelijkheid dat hun thuis, hun leven, hun identiteit samen met de Häöf verdween valt niet te verzachten. Daarom is l'Histoire. Häöf ook een -zeker voor mijn doen- een tentoonstelling met een harde toonzetting.

The strength of the place could easily be improved if the genius loci is understood and respected.*

Geachte, geautoriseerde, gestudeerde, gefortuneerde en gepassioneerde betrokkenen van diverse pluimage: dit duurzame uitgangspunt hanteren voor het veranderen van onze leefomgeving is een kwestie van willen. Niet van kunnen.

*Uit: Christian Norberg-Schulz, Genius Loci. Londen, 1980)

l'Histoire. Häöf. is te zien tot en met 6 november in het Sint Pietersmuseum. Dit volledig door de vrijwilligers van de stichting 'Oud Sint Pieter' gerunde museum is gevestigd in de prachtige hoeve Lichtenberg, bovenop de Sint Pietersberg. Het museum is elke zondag open van 12.00 uur tot 16.30 uur en voor groepen op afspraak. Voor bereikbaarheid, en nog heel veel meer informatie: zie de website van de stichting Oud Sint Pieter: www.oudsintpieter.com.

De foto's boven in het bericht tonen impressies van de Häöf in de jaren 1942, 1980 en 2004. Hierboven, in zwart-wit, een detail van de tekening Histoire. Écritures. Daarin figureert een waterjuffer, gevonden in Heugem in 1930, als hoofdpersoon.

glasLicht!

2011-07-09T10:25:00.002+02:00

Eenmaal in de zeven jaar wordt Maastricht overspoeld door de Heiligdomsvaart, een eeuwenoud evenement dat ook in 2011 zijn klokgelui, wierook en gezang overal in de binnenstad doet klinken. Opvallend is de manier waarop deze Heiligdomsvaart meegaat met de veranderende tijden. Het is geen exclusief 'Rijk Rooms Leven' meer; er is veel ruimte ontstaan voor een wonderbaarlijke diversiteit aan cultuuruitingen. Zoals het project glasLicht! dat ik samen met kunstenaar/docent Ilse van Lieshout uitwerkte voor middelbare scholen in Maastricht. Ilse ging met de scholieren aan de slag met het vraagstuk of er zoiets bestaat als 'hedendaagse heiligheid'. 'Heilig? Dat is mijn blackberry met internet, of chocola.' Maar wat maakt bijvoorbeeld internet heilig? En wat doe je met een mobieltje in dat kader? En what about chocola? Er kwamen humanistisch getinte stellingen tevoorschijn: 'communicatie is belangrijk in deze wereld' en 'internet is belangrijk voor gebieden waar mensen niet in vrijheid leven, want internet geeft mensen een vrijheid'. In de klassikale workshops transformeerden de leerlingen hun bevindingen naar teksten en tekeningen van hedendaagse symbolen en attributen. Die kregen een rol binnen de context van eeuwenoude voorstellingen op gebrandschilderde ramen in de Maastrichtse Servaasbasiliek.

Bijzonder aan het project is de letterlijke èn figuurlijke basis. Glas-in-loodramen. Ik heb de leerlingen op vlakglas laten werken, het materiaal dat al eeuwen deze kunstvorm bepaalt. Een unicum in de onderwijswereld. Elke groep creëerde een eigenzinnig glaskunstwerk dat bestaat uit negen afzonderlijke ruitjes die samen één raam vormen. De ramen zijn in mijn atelier omgewerkt naar echte glas-in-loodramen. Zo ontstonden dertien kleurrijke voorstellingen vol fascinerende verhalen en sprekende details. Ik heb de ramen omlijst met houten 'karakters'. In vrijwel abstracte lijnen is daarin de samengang tussen de begrippen menselijkheid en heiligheid terug te vinden. De 'omlijstende karakters' vormen bij elkaar een installatiekunstwerk in de Hoofdwacht op het Vrijthof in Maastricht. Nog tot half september te zien.

glasLicht! is mogelijk gemaakt door het Katholiek Steunfonds Voortgezet Onderwijs Maastricht en Zicht op Maastricht, onderdeel van BV-Limburg.

KunstTour 2011: One Of Our Days

2011-05-26T00:20:00.002+02:00

Het is even wennen. Werk in het Engels. Maar daar is een goede reden voor. Ik wil er iets mee doen in het Midden-Oosten. ... ? Engels? Inderdaad: in Israel spreekt men Hebreeuws, in Palestina Arabisch. Maar als je er met die talen niet uitkomt (en dat is meestal het geval in die regio) dan bedient men zich van het Engels.

Sla een willekeurige website op rond hèt Conflict, en je komt terecht in een woordenbrij van argumenten en overtuigingen. Het viel me op dat de deelnemers aan het Midden-Oostenconflict zich vaak bedienen van dezelfde terminologie, geplakt op verschillende beelden en inzichten. Een paar uur internetten leverde een flinke lijst op. Daaruit heb ik dertien termen geselecteerd die de basis voor de tekeningenreeks One Of Our Days vormen:

One of our Mornings

One of our Religions
One of our Truths
One of our Rights
One of our Needs

One of our Afternoons
One of our Responsibilities
One of our Strengthenings
One of our Borders
One of our Issues
One of our Proposals
One of our Agreements

One of our Evenings
One of our Martyrs
One of our Refugees

One of our Nights
One of our Children

In het HuismethetHandje, Achter de Barakken 35 in Maastricht is de reeks te zien op 28 en 29 mei 2011, van 11 tot 18 uur. Illustratief-verwarrende recente foto's van 'the Conflict' vullen de reeks aan tot een kunstinstallatie. Voor meer praktische informatie over de tentoonstelling: zie http://www.huismethethandje.blogspot.com/.

l'Humanité aux petites lettres constructives...

2011-04-12T01:43:00.001+02:00

...ofwel 'De menselijkheid in constructieve lettertjes'. Het is de titel van een solotentoonstelling waarop 45 van mijn miniaturen te zien zijn: 43 pentekeningen, 1 potloodtekening en 1 ets. Het is een expositie op een niet-alledaagse plek: het boekendorp Redu. Dat ligt romantisch ingebed tussen de uitgestrekte wouden van de Ardennen, maar is toch heel gemakkelijk bereikbaar. Ongeveer de helft van de werken is te vinden in de schitterende expositieruimte van het regionale Maison du Tourisme, de andere tekeningen worden in speciale boekbanden tentoongesteld in boekwinkel De Griffel.

Van 9 april t/m 5 juni 2011
Het Maison du Tourisme ligt midden in het kleine Redu, tegenover de kerk. De Griffel een honderdtal meters verderop. De website van het Maison du Tourisme vertelt alles over openingstijden en verdere informatie: http://www.haute-lesse-tourisme.be/exposition-des-oeuvres-de-paul-tieman-11_17239.fr. Naar keuze in het Frans, Nederlands, Duits of Engels.

De naakte waarheid

2011-04-12T01:29:00.001+02:00

Opvallen in de kunstwereld is moeilijk. Dat geldt voor kunstenaars, maar evenzo voor tentoonstellingen. Dus hebben ze in Borgloon maar een thema als 'de naakte waarheid' gekozen. Compleet met naakte poppen op de affiches en uitnodigingen. Ik ben niet echt gelukkig met dergelijke platvloersheden. De kwaliteit van de tentoonstellingsorganisatie maakt echter veel, zo niet alles, meer dan goed.

In tegenstelling tot de afgelopen jaren speelt mijn bijdrage aan de groepstentoonstelling 'Bloesemimpressies' in Borgloon zich niet in de openlucht af. Curator Ketelslagers selecteerde het vierluik Wij, Anderen en de pentekening l'Homme voor de deeltentoonstelling in de Stroopfabriek. Tegen de ruwe, bakstenen muren van dit industriële monument komen deze tekeningen heel goed uit. Goed zoeken, want mijn miniaturen zijn de kleinste werken van de expositie.

Van 3 april t/m 8 mei 2011
Borgloon, België
Voor informatie: zie de website van Bloesemimpressies/ArtBorgloon

Aankomst, Ontkenning, Bevraging, Verwijzing en Bevolking

2011-03-19T00:29:00.002+01:00

De Utrechtse stadsschouwburg nodigde me uit om mijn bestaande tentoonstelling Inkthumaniteiten om te werken naar een installatiewerk. Een verkenning langs mogelijke plekken in het karakteristieke, alweer 70 jaar oude gebouw van architect Dudok voerde meteen naar de foyer die naar hem vernoemd is. Niet verbazend, want in de Dudokfoyer heeft deze grootmeester een wel heel aansprekend spoor achtergelaten in de vorm van vijf 'ornamentele lantaarns' die op uitbundige wijze in kristal en metaal het ritme van de strakke glazen gevel begeleiden. Ik heb Dudoks lantaarns een conversatie aan laten gaan met vier nieuw gemaakte, horizontaal opgestelde panelen die als een soort van 'tafelobjecten' bekeken kunnen worden. De werken Aankomst, Ontkenning, Bevraging en Verwijzing vormen de inleiding tot het hoofdobject Bevolking. Dat omvat als een grote kijkdoos de 48 tekeningen van Inkthumaniteiten. De aanwezigheid van de installatie bleek even wennen, maar de gebruikers van koffie, thee, wijn of fris mogen hun kopje of glas gewoon neerzetten op de werken. Want ik vind dat kunst bestaat om te communiceren.

Inkthumaniteiten
vanaf 8 maart 2011

Stadsschouwburg Utrecht, Dudokfoyer.
Lucasbolwerk 4, Utrecht
voor meer informatie over openingstijden en bereikbaarheid: zie de website van de schouwburg: www.stadsschouwburg-utrecht.nl

Voorjaar in het Heuvelland

2011-03-18T19:35:00.001+01:00

Trakteer uzelf op een niet-alledaags kunstavontuur. Zo staat het op de website van galerie De Auw Sjoekelaatfabriek in Gulpen. En dat is waar, want het is een niet-alledaagse galerie. Daarom is het leuk om wederom uitgenodigd te worden voor de nieuwe groepsexpositie aldaar. Ik heb voor de Lente-expositie drie niet-alledaagse werken aangeleverd. De collage Aankijkend de woorden wissend wisselen, de pentekening De vader, de moeder en hun kind, en het miniatuur-installatiewerk Lichtelijk Kleinstadse Cultuurtjes.

t/m 22 mei 2011
Galerie De Auw Sjoekelaatfabriek, Ringweg 31 in Gulpen
voor meer informatie zie de website van de galerie: http://www.auwsjoekelaatfabriek.nl/

Eng? Ik ben maar mezelf hoor!

2011-02-12T01:00:00.002+01:00

Al in oktober ging deze miniatuurtentoonstelling van start. Ter gelegenheid van de Kinderboekenweek. Maar nu, drie maanden later, loopt Eng? Ik ben maar mezelf hoor! nog steeds! Zowel het Natuurhistorisch Museum Maastricht als Kinderboekenwinkel De Boekenwurm in Maastricht willen de beestjestekeningen niet kwijt en hebben de expositie keer op keer verlengd. "Je komt de tentoonstelling toch niet opruimen hopen we?" En toch gaat dat over een paar weken echt gebeuren, want een deel van de tekeningen zullen verhuizen naar een solo-expositie in het boekendorp Redu in de Ardennen. Maar tot dat moment zijn ze te zien in Maastricht. Fotograaf Johannes Timmermans maakte een serie sprekende foto's van de tentoonstelling waarvan ik er twee boven dit bericht heb gezet.

Een kopie van het oorspronkelijke blogbericht over Eng? Ik ben maar mezelf hoor! staat hieronder:

Veel mensen zijn er bang voor. Onzin. Insecten zijn ongelooflijk mooi. Hun haar, sprieten en vleugels zitten altijd perfect in model, en ze hebben altijd hun beste pak aan. En ze steken of bijten bijna nooit. Ze houden van de zomer en brommen, zoemen en kruipen dan ijverig rond. Op zoek naar bloemen, een druppel water, een zonnig plekje of andere beestjes. Als je naar hun gekriebel kijkt is het niet moeilijk om je voor te stellen dat het mensen zijn. Gekke, leuke, lelijke en mooie mensen. Mensen die met elkaar praten, mensen die het moeilijk hebben, mensen die plezier maken.
Ik kijk al heel lang op die manier naar insecten. Ze spelen een belangrijke rol in mijn tekeningen. Dat zijn een soort fabels: menselijke karakters verstoppen zich er in een mier, vlieg of sprinkhaan. Af en toe doen ze zich ook voor als stekelvarken, ezel of olifant. Maar de laatste tijd vooral als insect of spin. De laatste tijd maak ik daarvoor veel gebruik van de prachtige collectie van het Natuurhistorisch Museum Maastricht. De 'kriebelbeestjestekeningen' zijn nu voor het eerst op een kleine tentoonstelling te zien.

Eng? Ik ben maar mezelf hoor! is een expositie op twee plekken. Bij Kinderboekwinkel De Boekenwurm in de Mariastraat in Maastricht zijn 25 tekeningen te zien in een heel groot album. In een mini-expositie in het Natuurhistorisch Museum is te zien hoe ik de tekeningen en etsen maak. Daar zijn ook de 'voorbeeldbeestjes' te zien.

http://www.nhmmaastricht.nl/
http://www.deboekenwurm.info/

Expositie? Expositie! Inkthumaniteiten in Tilburg

2011-01-15T00:57:00.002+01:00

De Bibliotheek Midden-Brabant in het centrum van Tilburg is een van de grote openbare bibliotheken in Nederland. Het is een plek die zich met een open en warme sfeer, ruime openingstijden en een indrukwekkende collectie richt op een heel breed publiek, en dat maakt het een uitermate boeiende lokatie voor een tentoonstelling. Mijn installatie-expositie Inkhumaniteiten is er in een aangepaste vorm te zien tot eind februari 2011. Tussen de boekenkasten, zoals dat hoort in een bibliotheek. Maar wel in een confronterende vorm. De vier objecten waaruit de installatie bestaat lijken zich als beestjes een plaats te verwerven tussen de boeken. Anders dan de massieve, hoekige kasten bewegen ze zich voort op ranke pootjes in gekromde lijnen. Ze weerspiegelen daarmee de lijnen en letters waaruit de 48 cartoonachtige tekeningen bestaan.

Inkthumaniteiten
15 januari t/m 27 februari 2011
Bibliotheek Tilburg Centrum, 1e etage
meer info: www.bibliotheekmb.nl

Winterexpositie

2011-01-15T00:55:00.000+01:00

In vervolg op de 'Herfstexpositie' heeft galerie de Auw Sjoekelaatfabriek in Gulpen een 'Winterexpositie' ingericht. Ook een aantal van mijn werken heeft er een plekje gekregen. 'Winterexpositie' klinkt misschien een beetje duf, maar de werkelijkheid is het tegenovergestelde. Met een fijne neus voor spannende kunst hebben de bevlogen en ervaren galeriehouders Marjon Bessems en Ben van den Bisen een fascinerende tentoonstelling gemaakt!

Galerie Auw Sjoekelaatfabriek

Ringweg 31, 6271 AJ Gulpen
telefoon +31 (0)43-4501909

De galerie is geopend van donderdag t/m zondag van 14.00 uur tot 17.30 uur. Of op afspraak. Voor meer informatie over de tentoonstelling en de galerie: zie de website http://www.auwsjoekelaatfabriek.nl/.

Van weten naar wijzen

2010-12-25T23:53:00.000+01:00

'Van Weten naar Wijzen' is de titel van een boekwerkje waarin we een dertigtal aanprekende, merkwaardige en interessante bestemmingen van onderwijsgebouwen in Zuid-Limburg en de aanpalende grensgebieden belichten. Het boekwerkje is in opdracht van de Maastrichtse projectontwikkelaar Romaes gemaakt. Het bedrijf heeft Van Weten naar Wijzen verspreid onder haar relaties als een sympathiek eindejaarsgeschenk. Daarom is het onvindbaar in de boekhandel. Maar u kunt het bij mij natuurlijk wel lenen om het stiekem te scannen of te kopiëren... En als er veel belangstelling is willen de kundige vormgevers, drukkers en boekbinders van MTB Maastricht misschien wel een oplage bijdrukken. Dus laat het me weten!

Het HuismethetHandje

2010-12-13T00:31:00.003+01:00

Tien jaar terug ging een merkwaardig restauratieproject van start. Naar eigen ontwerp namen we de ingrijpende vernieuwing van ons net aangekochte HuismethetHandje ter hand. Het was een experimenteel project waarbij het begrip 'behoud gaat vóór vervangen' alle voorrang heeft gekregen. In plaats van het vervangen van slechte planken, balken en stenen zijn er vrijwel alleen elementen toegevoegd aan het bestaande. Die toevoegingen zijn zo vormgegeven dat ze bijna versmolten zijn met hun omgeving. Niet alleen constructieve versterkingen en technische verbeteringen maar ook -bijvoorbeeld- de verlichting en een twintigtal kunstwerken maken deel uit van de totaalvormgeving. In het HuismethetHandje vervullen heel veel details een hoofdrol. Het laat zich daarom moeilijk in een paar beelden en woorden vangen. En toch slaagde architect Erol Öztan daar op meesterlijke wijze in. Hij maakte voor TVLimburg een reportage die op 8 december 2010 werd uitgezonden. Gemist? Geen probleem: klik op deze link: TV Limburg:: Uitzending 08 Dec.(2) - Gasten - Rubrieken - Limburg Vandaag - Programma's. Wel even geduld hebben. Neem de kookwekker en zet hem op 11 minuten en 40 seconden. Daarna begint de reportage over HuismethetHandje.

Designday

2010-12-11T22:19:00.000+01:00

Van vrije kunst naar toegepaste kunst is een kleine stap. In mijn beroepspraktijk is het zelfs helemaal geen stap; de vrije kunsten, kunst in opdracht en toegepast werk gaan naadloos in elkaar over. De serie staande lampen die ik ontwierp èn maakte onder de titel l'Homme 1 t/m 6 zijn daarom geen vreemde eenden in mijn kunstbijt. Het zijn voorbeelden van heel pure, toegepaste kunst uit hout, steen, hergebruikt daklood en vanzelfsprekend een portie kunstlicht. Ze waren te zien op de D-Daydesignveiling in de prestigieuze Timmerfabriek in Maastricht. Mijn werk is op een van de volgende edities van D-Daydesignveiling ook weer van de partij. Maar of het dan ook weer lichtobjecten zullen zijn?

Voor meer informatie: neem een kijkje op de website van D-daydesignveiling: www.d-daydesignveiling.nl

Kleine discussielucht On the wing

2010-12-05T03:06:00.001+01:00

Kleine discussielucht is een werk waarmee ik deel uitmaak van de wonderlijke, misschien wel bizarre performance-groepsexpositie On the Wing. Eigenlijk is On the Wing een heel groot installatiekunstwerk dat wel iets heeft van een gordiaanse knoop die onmogelijk door te hakken valt. De installatie wordt bespeeld door makers en bezoekers. Als die uitbespeeld zijn is het de bedoeling dat het geheel op reis gaat. Waarheen? Misschien wel op zoek naar de wortels van zijn eigen bestaan. Stof genoeg voor kleine discussielucht dus. Te beginnen op de middag voor Sinterklaasavond, om 15.00 uur, wanneer de opening is voorzien.

On the Wing
van 5 december tot en met 19 december 2010
's woensdags tot en met 's zondags van 12 tot 17 uur
't Brandweer, Capucijnenstraat 21 in Maastricht
voor meer informatie zie de website van ArtSpaceRondeel

La Décadence

2010-11-02T02:52:00.004+01:00

'Vereniging zonder winstoogmerk' ofwel vzw Artikel 27 vroeg me de entreeruimte voor de expositie 'La Décadence' van een passend jasje te voorzien. Binnen het ruime thema van de tentoonstelling. Ze weten me elk jaar weer te vinden met dit soort vragen. En ik vind het een eer om er telkens een antwoord op te mogen bedenken. Dat antwoord werd het installatiewerk En de tien gangen van decadentie zeiden tot slot: "Ober! De rekening alstublieft!" Het verhaalt over de eeuwige confrontatie tussen decadentie en poverheid. Ik benut daartoe de uitgediepte tien gangbare gangen van een diner uit de Franse keuken. Ze leiden na de maaltijd tot de obligate fooi aan de ober. Maar die heeft inmiddels een trapje met tien treden tegen de dichte kant van zijn slakkenhuisje gezet en is verdwenen. Waar naar toe? Naar huis? Of gevlucht naar ergens ver weg? Dat open einde laat ik aan de beschouwer zodat hij via mijn installatiewerk de andere werken van de tentoonstelling kan betreden.

Artikel 27 / 2010, la décadence
van 1 tot en met 21 november 2010
in de Art 27 galerie in basisschool De Luchtballon, Kortstraat 19, en op het adres Sint-Willibrordusplein 24. Beide in Heusden-Zolder, België

De website van Art27: http://www.artikel27.be/

Mijn grote dank aan Art.27 voor de enorme klus van het opruimen en schilderen van de ruimte waarin ik de installatie op kon bouwen.

Herfstexpositie

2010-10-26T00:43:00.005+02:00

Mijn werk is niet vaak in een galerie te zien. Voor exposities van mijn vrije objecten, tekeningen en installaties heb ik in de loop van de jaren een voorliefde ontwikkeld voor publieke lokaties die niet exclusief aan de kunst gewijd zijn. Boekwinkels, de foyer van een theater en bibliotheken bijvoorbeeld. Maar ook de buitenruimte: in een etalage, in een boomgaard of tegen een gevel. Ik vind het een uitdaging om een publiek aan te spreken dat niet speciaal komt voor de kunst, maar er terloops mee wordt geconfronteerd.

Exposeren buiten de gangbare circuits brengt veel werk met zich mee. Het zijn nooit gespreide bedjes. Voor ik er mijn werk kan invoegen moet ik eerst een tentoonstellingsruimte bedenken en bouwen. Mijn miniaturistische werk maakt dat vaak moeilijk. Maar deze keer stond er wèl een gespreid bedje klaar. De warme en gastvrije galerie De Auw Sjoekelaatfabriek in Gulpen vroeg me een bijdrage te leveren aan de herfstexpositie van dit jaar. En dat heb ik met veel genoegen gedaan. In de vorm van enkele recente miniaturen waaronder de politiek-maatschappelijk getinte ets En nu wij! Om de website van de galerie te citeren: trakteer uzelf op een niet alledaags kunstavontuur!

Galerie Auw Sjoekelaatfabriek
Ringweg 31, 6271 AJ Gulpen
telefoon +31 (0)43-4501909

De galerie is geopend van donderdag t/m zondag van 14.00 uur tot 17.30 uur. Of op afspraak. Voor meer informatie over de tentoonstelling en de galerie: zie de website www.auwsjoekelaatfabriek.nl.

Eng? Ik ben maar mezelf hoor!

2010-10-08T00:52:00.005+02:00

Veel mensen zijn er bang voor. Onzin. Insecten zijn ongelooflijk mooi. Hun haar, sprieten en vleugels zitten altijd perfect in model, en ze hebben altijd hun beste pak aan. En ze steken of bijten bijna nooit. Ze houden van de zomer en brommen, zoemen en kruipen dan ijverig rond. Op zoek naar bloemen, een druppel water, een zonnig plekje of andere beestjes. Als je naar hun gekriebel kijkt is het niet moeilijk om je voor te stellen dat het mensen zijn. Gekke, leuke, lelijke en mooie mensen. Mensen die met elkaar praten, mensen die het moeilijk hebben, mensen die plezier maken.

Ik kijk al heel lang op die manier naar insecten. Ze spelen een belangrijke rol in mijn tekeningen. Dat zijn een soort fabels: menselijke karakters verstoppen zich er in een mier, vlieg of sprinkhaan. Af en toe doen ze zich ook voor als stekelvarken, ezel of olifant. Maar de laatste tijd vooral als insect of spin. De laatste tijd maak ik daarvoor veel gebruik van de prachtige collectie van het Natuurhistorisch Museum Maastricht. De 'kriebelbeestjestekeningen' zijn nu voor het eerst op een kleine tentoonstelling te zien.

Eng? Ik ben maar mezelf hoor! is een expositie op twee plekken. Bij Kinderboekwinkel De Boekenwurm in de Mariastraat in Maastricht zijn 25 tekeningen te zien in een heel groot album. In een mini-expositie in het Natuurhistorisch Museum is te zien hoe ik de tekeningen en etsen maak. Daar zijn ook de 'voorbeeldbeestjes' te zien.

Beide exposities vallen in het kader van de Kinderboekenweek (6-16 okt) maar zijn te zien tot 1 november. Speciale dank aan consevator Paul Beuk van het museum, en Hanneke Koene van De Boekenwurm voor hun enorme enthousiasme voor mijn werk, en de steun in woord en daad!

http://www.nhmmaastricht.nl/
http://www.deboekenwurm.info/

Van atelier naar verkoop

2010-07-14T09:23:00.004+02:00

Ben jij gestart als zelfstandig kunstenaar of ga je binnenkort starten in Limburg? Meld je dan aan voor de GRATIS workshop Van atelier naar verkoop die wordt
georganiseerd door het Creapoint van de Kamer van Koophandel Limburg in Maastricht in samenwerking met kunstenaars Jenneke van der Weijden & Paul Tieman (Maastricht) en galeriehouder Paul Wilms van Galerie new Untitled (Venlo).

Met deze wervende tekst opent de flyer van het Creapo!nt van de Kamer van Koophandel. Een workshop is wellicht niet helemaal het goede woord om deze avond aan te duiden, omdat er vooral met oren en ogen geworked wordt. Van atelier naar verkoop moet een informele, goedgeluimde, niet al te strak geregisseerde bijeenkomst worden voor het overdragen van ervaringen. Ervaringen die samen een deel van de handleiding kunnen vormen om buiten de gebaande paden een werkzaam leven op te bouwen in de kunstwereld. Want die gebaande paden blijken vooral vaak ongelooflijk onbegaanbaar als je niet helemaal binnen de gebaande paden van de kunstwereld past. Dat heeft de afgelopen twintig jaar mij in elk geval geleerd. Ik zal zelf vooral stokpaardjes van stal halen waar ik wel vaker op hamer: de samenhang tussen kunst en ambacht, de importantie van publicité, gebakken lucht valt door de mand, het aankloppen aan de deur van andere cultuurwerelden.

Op 20 juli, om 19.00 uur. Voor meer info zie deze webpagina: http://www.starterscentrum.nl/index.php?option=com_content&task=view&id=78&Itemid=41

Voici la petite chasse aux caractères

2010-06-24T16:37:00.003+02:00

42 Miniatures à l'encre. Dat is de ondertitel van deze kleinfijne expositie in de unieke boekwinkel Candide, een ware schatkamer voor kunstverzamelaars en bibliofielen in het hart van de Franse stad Angers. Het bruisende Angers ligt in de Loirevallei en het heldere licht heeft al eeuwen kunstenaars aangetrokken. Maar veel van mijn inkt-tekeningen zijn niet gewend aan zoveel zon. Hun kleuren zouden al snel vervagen. Daarom neemt de expositie een ongebruikelijke vorm aan: de helft is te zien in een speciaal gemaakt album op tafel. Net als de meeste van mijn tentoonstellingen heb ik Voici la petite chasse aux caractères ook zelf vorm gegeven. Als een felgekleurd, misschien zelfs bijzonder hip cadre ensoleillé.

De tentoonstelling is te zien van 25 juni t/m 18 september 2010, gedurende de normale winkelopeningstijden bij Librairie Candide, 7 rue Montault, 49000 Angers (Maine-et-Loire), Frankrijk.

Bijzondere dank aan Coen van der Gugten voor het bedenken en vormgeven van het affiche en de flyers en Michèle Dorn voor het wederom nakijken en corrigeren van de Franse teksten.

Their hands became their memories

2010-06-24T16:31:00.001+02:00

Een Engelstalige titel aan een werk toekennen? Dat doe ik alleen als dat een belangrijke reden heeft. Zoals een publiek waarvan veel mensen het Nederlands niet machtig zijn, maar wel een paar Engelse woorden kunnen bevatten. Een kunstenaar heeft een dienstbaar beroep in de samenleving. Het is natuurlijk een stelling die vatbaar is voor discussie. Maar ik durf de stelling wel te verdedigen. Vandaar de Engelse titel Their hands became their memories, voor een nieuw installatiewerk dat ik uitwerkte voor de gevel van ons eigen HuismethetHandje in Maastricht, gedurende het zomerseizoen 2010. Er zijn dan heel veel toeristen in de stad die het Nederlands niet machtig zijn...

Their hands became their memories is zichtbaar gedurende daglichttijden aan de gevel van het HuismethetHandje, Achter de Barakken 35 in Maastricht-centrum.

Met dank aan Christiaan Ketele, die de handjes heeft gegoten naar het model van zijn eigen hand.

Het ligt op straat

2010-06-24T16:16:00.004+02:00

In 2007 verscheen de zoveelste reisgids over Maastricht. De zoveelste...? Wij maakten een gids langs de vloerbedekking van de stad. Maastrichtmoetjehoren, een van de grootste oral history websites die er bestaan maakte een interview over dit project. Het is via internet te beluisteren: http://maastrichtmoetjehoren.blogspot.com/2010/06/de-vloerbedekking-van-maastricht.html

Het ligt op straat is een uitgave van Boekenplan in Maastricht. Het is te verkrijgen via de boekhandel, of rechtstreeks bij de uitgeverij: http://www.boekenplan.nl/

Ornamentele lantaarns

2010-06-24T16:14:00.002+02:00

Buiten, in een hoekje lagen ze al een jaar te wachten op de sloperszaag. Ze waren voorbestemd te veranderen in kachelhout. Installatiekunst heeft meestal iets tijdelijks. Na gedane creatieve arbeid worden de meeste werken weer ontmanteld. Zo verging het ook mijn installatie Pierre Regout, roi des faïences à Maestricht & ses ouvriers, een werk uit 2007. Maar het liep anders. De Antwerpse buurtfoyer Elcker Ik ontdekte bij toeval de ornamentele lantaarns die deel uit hadden gemaakt van de installatie en vond het zonde om ze af te danken. Nu hangen ze na wat kleine aanpassingen als blikvangers voor het poppentheater Semini in de verder wat saaiïge Brueghelstraat, vlakbij het stadspark van Antwerpen.

Bllbllbllbll! .... en meer

2010-05-20T11:26:00.002+02:00

Als elk jaar is mijn werk tijdens het jaarlijkse evenement KunstTour in Maastricht te zien. Meestal grijp ik KunstTour aan om nieuw, vrij, en vooral experimenteel werk te maken. Dit jaar is het abstracte, minimalistische drieluik l'École militaire, l'École civile, l'École humaine daar het meest prominente resultaat van. Drie strakke lijntekeningen, en evenzoveel kleine teksttekeningen in rode in rode inkt op wit papier. Het drieluik exposeer ik in ons eigen HuismethetHandje op de groepsexpositie Bllbbllblllbll!

Tijdens KunstTour (en de weken daarna) is bovendien de hernieuwde installatie Saaibestrijding te zien in de lokatie van Moving-Art-Maastricht, Frankenstraat 147, Maastricht. En mijn nieuwe werkplek in het cultuurhuis Ainsi is toegankelijk. Danseres Mieke Verhooren laat iets van haar bijzondere werk zien in dat, nog niet geheel voltooide, Petit Théâtre en l'honneur du Béton Brut.
Voor meer informatie: zie de website van KunstTour: www.kunsttour.com

Le petit peuple des exécuteurs de l’exclusivité exclue

2010-05-07T12:12:00.007+02:00

Van een bekende kreeg ik laatst een stapeltje eeuwenoud, bedrukt papier. “Jij maakt toch wel eens kunstwerken van oude boeken? Dan heb je hier misschien iets aan. Ik had het hele boek, maar ik heb alleen de afbeeldingen bewaard voor mezelf.”

Het bleken de restanten van een exemplaar van De Bello Belgico, een beschrijving in het Latijn van de Tachtigjarige Oorlog, uitgegeven in 1641.

Waarom demonteert iemand een eeuwenoud boek? Hij zei het me zelf al: de tekst van het boek liet hem koud, de esthetiek van de illustraties niet. Hij haalde ze eruit zodat ze beter in zijn eigen verhaal passen. Daarmee is hij geen uitzondering: een boek is privébezit bij uitstek. Het is een stukje buitenwereld waarmee je kan doen wat je zelf wilt. Je haalt er, als uit een grabbelton, je eigen waarheid uit. Letterlijk of figuurlijk, en eenieder naar eigen ideeën: Exclusivité exclue.

Is het verkeerd om een boek uit elkaar te halen en de inhoud in te delen naar de categorieën 'bewaren' en 'afvoeren'? Dat valt te bezien, want ons geheugen en bewustzijn kan immers niet àlomvattend zijn. Het volkje uitvoerders van uitsluitende exclusiviteit - zijn we dat dus niet allemaal? En lang niet alleen als het gaat over boeken, maar vooral over onszelf, de biologische soort die mens heet.

Voor de vorm en inhoud van deze solo-expositie in de bibliotheek van de Nijmeegse universiteit heb ik dat fascinerende gegeven als leidraad genomen. Uit het grote boek van de biotoop waarin de mens samenleeft met zijn medemensen heb ik een aantal pagina's gescheurd. Die laat ik hier zien in een samenhang van subjectieve keuzes die voor elke beschouwer anders mogen zijn. En net als paginanummers, die als essentiële details een oorspronkelijke compleetheid kunnen bewijzen, toon ik de tekeningen als heel kleine essenties op grote boekpagina's die daarom verder onbeschreven bladen konden blijven.

Voor de realisatie van deze tentoonstelling ben ik veel dank verschuldigd aan An Mampaey, Gonnie Meijer, Michèle Dorn, Bernard Verhoeven en Daan van Speybroeck. Zonder hun geweldige hulp, enthousiasme en bereidheid tot het afpellen van de vaak verwarrende inhoudelijke laagjes van mijn creatieve verhaal was deze expositie onmogelijk geweest.

Le petit peuple des exécuteurs de l’exclusivité exclue is te zien tot 8 juli 2010. Voor meer informatie over bereikbaarheid, openingstijden en achtergrond zie deze webpagina van de universiteit.

Inkt!

2010-04-21T12:32:00.002+02:00

Getekende tekenkunst? Of geschreven schrijverstaal? In mijn solotentoonstelling Inkt! bevat alles wel schrijfinkt, maar de werken en werkjes spelen hun spraakmakende miniatuurvoorstellingen met meerdere technieken. Daarbij omvatten ze als gebruikelijk in mijn werk nog wat inhoudelijke laagjes. En ze worden ook nog eens tentoongesteld in een vorm van installatiekunst. Verwarrend? Nee hoor. Door de bomen het bos niet meer zien is er niet bij. Het afpellen van al die lagen en laagjes blijft mogelijk voor iedereen die kan kijken en lezen. En die bereid is om met een glimlach van het kleine te genieten. In Inkt! zul je grote, grove gebaren tevergeefs zoeken.

Inkt! is te zien van 16 april t/m 28 mei 2010, KAVA, Consciencestraat 41, Antwerpen
van maandag t/m vrijdag, van 8.00 tot 17.00 uur, en op afspraak via huismeester Christiaan Ketele, telefoon: 0473933562 (vanuit Nederland 0032 473933562), e-mail: ck@kava.be.

C2C. Of niet?

2010-04-21T12:00:00.004+02:00

Vooruitstrevende ondernemers innoveren voortdurend volgens het eeuwenoude principe voedsel wordt afval wordt voedsel, enzovoort. Hoe zit dat in de hedendaagse kunst? Is kunst er voor de eeuwigheid en daardoor per definitie eeuwig voedsel voor de geest? Of zijn kunstwerken slechts tijdelijk en moeten daarom vervaardigd worden uit afbreekbare of herbruikbare materialen?

Vragen die de tentoonstellingsmakers van Art.27 prikkelden tot een uitdagende expositie rond dit thema. De lokatie is, zoals vaker bij Art.27, wat ongebruikelijk. Een flink softwarebedrijf, gevestigd op een bedrijventerrein in de Belgisch-Limburgse mijnstreek.

Mijn bijdrage aan de tentoonstelling is de tekeningenreeks en installatiewerk De loop van Wit. Het is een zevenluik van minimalistische pentekeningen gevat in minimalistische omlijstingen. De loop van Wit is een optimistisch getint werk waarin ik de vraag centraal stel of verspilling op lange termijn niet júist de noodzakelijke basis vormt voor een duurzaam gedrag. Het creëren van milieuproblemen en grondstoffenschaarste betekent immers óók dat er een hoogst lucratieve zoektocht ontstaat naar nieuwe stoffen en energiebronnen. En als alles op is zal de mens ijverig gaan zoeken naar hernieuwbare oplossingen. Simpelweg omdat de mens er uit eigenbelang een noodzaak in ziet. Dat eigenbelang is de beste motivatie om tot actie over te gaan, want iedereen wil er immers warmpjes bij blijven zitten. Letterlijk en figuurlijk. Dus blijven we, net als in het verleden, gewoon doorgaan met het zoeken naar de beroemde pot met goud aan het einde van de regenboog. Een regenboog is een splitsing van wit licht in alle kleuren waaruit wit licht bestaat. Als je deze natuurwetenschap als beeldspraak beschouwt doet de mens niet anders. Eerst de kleuren splitsen zoeken naar de mooiste en opvallendste kleuren, die 'opgebruiken', en daarna de minder gemakkelijke kleuren aanspreken. Als alle kleuren verwerkt zijn tot afval kunnen ze weer samengevoegd worden. Tot wit licht.

De tentoonstelling is te zien in de gebouwen van Zen soft, Pastoor Paquaylaan 184, 3550 Heusden-Zolder, België. Nog t/m 23 mei 2010. Openingsuren: ma-vr 13 - 17 uur, 's zondags 14 - 18 uur. Het is zeker de moeite waard om er speciaal voor naar het kleine Heusden af te reizen! De website van het organiserende Art.27 voor meer informatie: www.artikel27.be.

Vast patroon van doorgifte?

2010-03-30T19:05:00.005+02:00

U bent nu beschouwer van het vaste patroon van doorgifte, leidend tot kleinwordende evolutie. Dat is de hele titel van de installatie die komende tijd in Borgloon is te zien. Naar een idee van curator René Vanbrabant van de tentoonstelling Natura naturans/Bloesemimpressies heb ik de reeks van 7 objecten neer laten strijken op de top van de burchtheuvel in het centrum van Borgloon. Daarmee kreeg het werk een bijzondere dimensie die het krachtig koppelt aan zijn verhaal. Het prachtige uitzicht vanaf de burchtheuvel is nu tot een blik in de evolutie geworden.

We spiegelen onszelf voor dat de natuur elk jaar op dezelfde manier in het leven terugkeert vanuit de stille winter. Of dat de dood wordt ontkracht door geboorte van soortgelijk leven. Maar de werkelijkheid is anders. Er bestaat geen cyclus van rust en ontwaken, van sterven en geboorte. Anders zouden wij nooit hebben kunnen bestaan. De beschouwer van het leven kan daarvan getuige zijn. Maar liever steken we de kop in het zand, en doen net of een Loonse appel dezelfde is als die uit de tijd van onze ouders, grootouders, overgrootouders, betovergrootouders....

Natura naturans, Bloesemimpressies 2010
vanaf 11/4/2010
meer informatie: www.artborgloon.be

naschrift: nadat de installatie slachtoffer van vandalisme is geworden is mijn werk op 24 april verplaatst naar het plein bij de historische Stroopfabriek in Borgloon. Het is een andere, maar zeker geen slechtere lokatie!

Autonome kunst bestaat niet

2010-03-30T19:01:00.002+02:00

Omdat kunst bestaat om te communiceren. Tenminste - dat is mijn overtuiging. Daarom beschouw ik mijn toegepast werk ook nooit als een mindere variant van vrije werken. De vraag waar het begrip kunst ophoudt en het ambacht begint fascineert me dan ook in het geheel niet. De titelloze installatie die ik als tentoonstellingsontwerper kon maken in de historische bierbrouwerij De Keizer in Maastricht is een sprekend voorbeeld waar dat toe leidt. Op dezelfde manier als in mijn vrije werk heb ik er een verhalende omlijsting -letterlijk en figuurlijk- uitgewerkt voor de fotografie van de Maastrichtse amateurfotograaf Jan van Tol. Om zijn educatieve foto's te koppelen aan hun historische omgeving heb ik in 'lijstvorm' een negental portretten uitgewerkt die samen een beeld geven van de gepatineerde muur waarmee ze zijn versmolten tot één geheel.

De foto's geven een beeld van de nog niet geheel voltooide installatie.

Zelf kijken? Voor rondleidingen en openstelling van de museumbrouwerij: zie www.brouwerijbosch.nl

Kleine discussielucht

2010-03-30T18:08:00.003+02:00

Het nieuwe, experimentele cultuurhuis Ainsi is sinds een aantal maanden de thuisbasis van mijn atelier. Mijn aanwezigheid in Ainsi verraadt zich sinds kort door de expositie van Kleine Discussielucht. Dit kleine installatie-object heeft een plaats gekregen in de uitnodigende kantoorruimte van de stichting Regiobranding Zuid-Limburg. Direct bij de hoofdingang gelegen, spelen zich in dat kantoor soms hilarische taferelen af in de vorm van discussies over de receptiefunctie die bezoekers van Ainsi ten onrechte in die werkruimte zoeken. Het is precies de thematiek van Kleine Discussielucht. Oorspronkelijk was dit werk gedacht voor een evenement elders. Nu komt het echter voor het eerst voor langere tijd tot zijn recht in een vernieuwde vorm, èn een veel beter passende omgeving.

Bekijken? Binnenlopen mag zomaar, maar tevoren liever even contact opnemen met de mensen die in het kantoor werken: zie voor informatie www.zuidlimburg.nl

De mallemolen die mens heet

2010-03-29T14:03:00.000+02:00

Hoewel mijn werk met regelmaat illustratief gebruikt wordt, bereikt me een verzoek om een omslagillustratie te verzorgen voor een boek zeker niet elke dag. Met groot genoegen heb ik op verzoek van de auteur de bestaande tekening De mallemolen die mens heet uit 2007 opnieuw uitgevoerd voor de cover van 'Een paar onrustige cellen'. Het is een autobiografisch werkje van Willem Harting uit het Hollandse Hoofddorp. Voor de liefhebbers die er meer van willen weten: ISBN 978-94-6089-434-3. Het is een uitgave van Boekscout uit Soest.

Inkthumaniteiten / Kinds of mankind in ink

2010-01-23T00:32:00.005+01:00

Op vrijdag 29 januari worden de Inkthumaniteiten in het Theater aan het Vrijthof in Maastricht gepresenteerd. Als tentoonstelling. En als boekwerk. Door Guido Wevers, Culturele Duizendpoot met hoofdletters. Hij durfde zomaar de tekeningenreeks van 48 Inkthumaniteiten als installatiekunstwerk binnen de muren van zijn theater te halen.

Iedereen die dit leest is van harte uitgenodigd om de presentatie van expositie en boekwerkje mee te maken. Niemand hoeft bang te zijn voor langdradige toespraken, ingewikkelde beschouwingen, uitgebreide uitweidingen of zinloze formaliteiten. Want die zijn er niet. Wel een drankje natuurlijk. Dus wees welkom! Op vrijdag 29 januari, tussen 17 en 18 uur in het Theater aan het Vrijthof in Maastricht. Boven, op de eerste verdieping. Het boekje is dan natuurlijk ook beschikbaar voor de liefhebbers. Vooruit dan maar: met nummering en signatuurtje.

On friday, january 29, at 5 pm, my new series of 48 cartoons called Humanities in Ink will be presented by the Maastricht Theatre on Vrijthof square. Gathered as installation art, but beside this, as an artbook. It will be a bilingual edition (english/dutch) in which each of the 48 pen drawings exactly, and in the same small size as the original ones, will be reproduced. I would like to invite you, and everybody else who is curious about any Humanity in Ink, to attend the presentation. Of course, the brand new book will be available. Where? Here: Theater aan het Vrijthof, Vrijthof 47, Maastricht.

For any information, questions or whatever you like, please contact me!

Inkthumaniteiten - Kinds of mankind in ink

2010-01-10T23:06:00.008+01:00

ofwel 48 gedragingen binnen de menselijke biotoop. Met zwarte inkt in lijnen, punten en woorden, tegen een achtergrond van helderwit papier op klein formaat. Dat is zo'n beetje de kern van deze tentoonstelling. Tentoonstelling? Is het dat wel? Er is toch maar één ding te zien in de zaal? En dat is toch een soort van object? Ik kan me de verwarring voorstellen. Exposities van tekeningen zijn meestal op een manier vormgegeven die de werken zo mooi mogelijk wil laten communiceren met de beschouwer. Zorgvuldig in een passepartout gestoken, achter glas in een fraaie lijst, op ooghoogte en subliem uitgelicht hangend op een in het oog springende plaats. Het Theater aan het Vrijthof in Maastricht wilde graag wat anders. “Avontuur!”, gaf directeur Guido Wevers me mee als leidraad. Oef. Avontuur, dan denk ik al snel aan toeters, bellen en ander lawaai. En het maken van herrie is eerlijk gezegd niet iets dat heel goed bij me past. Ik ben niet zo'n uitschreeuwerd. Daarom heb ik Guido's avontuurwens naar mijn eigen herkenningswereld proberen te vertalen.

Iedereen kent het fenomeen kijkdoos wel. Meestal uit eigen ervaring, uit je jeugd, toen je ze op school maakte. Een kijkdoos, een stukje belevingswereld, goedmoedig afgezonderd van de wijde wereld daarbuiten en daardoor veel beter in staat zijn verhaal aan je te vertellen.
Kijkdozen zijn per definitie introverte objecten. Je ziet niet aan de buitenkant wat zich binnen afspeelt. Net als een theater. De voorstelling speelt er zich in de zaal af. Niet aan de buitenkant, ondanks al die goedbedoelde banieren, vaandels en vlaggen aan de gevel.

Vanwege die aardige parallel heb ik de Inkthumaniteiten gevat in een experimentele kijkdoos-opstelling. Een kijkdoos die zich in vorm en verschijningsvorm thuis moet voelen in zijn hoogst theatrale omgeving, maar zonder ermee te versmelten. Als een verstild kamerconcert, waar het lawaai door de beschouwer zelf gemaakt wordt als hij de voorstelling van Inkthumaniteiten aan zich laat ontrollen. Want de beschouwer maakt of breekt het theater. En waarom niet? Een tentoonstelling van beeldende kunst is toch niets meer of minder dan een vorm van theater?

Inkthumaniteiten is te zien t/m 31 januari 2010, in een van de zalen op de eerste verdieping van het Generaalshuis, de oude voorbouw van het Theater aan het Vrijthof, Vrijthof 47 in Maastricht. Gratis toegankelijk tijdens de ruime openingsuren. Voor informatie daarover: zie de website van het theater.

En dan nog iets belangrijks: de Inkthumaniteiten leven na deze expositie voort in boekvorm! Het wordt een tweetalige editie, in het Nederlands en het Engels, uitgegeven bij Boekenplan in Maastricht. Op 29 januari, om 17.00 uur is de presentatie van de gedrukte Inkthumaniteiten. Voor meer info over het boekwerkje volgt nog een apart bericht.

Als geest en hand niet samengaan ontstaat er geen kunst

2010-01-10T20:00:00.000+01:00

Ergens heb ik ooit gelezen dat die stelling van Leonardo da Vinci afkomstig is. Of het waar is? Ik weet het niet. Maar ik zou het me wel goed kunnen voorstellen. In ieder geval denk ik er ook zo over. Bovendien is Da Vinci mijn grootste voorbeeld. Redenen genoeg om deze stellige stelling als titel voor een boekwerk te lenen: Als geest en hand niet samengaan ontstaat er geen kunst; een voorstelling van 21 maquettes als kunstwerk. Ik heb het boek, eigenlijk meer een album, samengesteld in opdracht van Romaes Vastgoedontwikkeling bv in Maastricht. De laatste jaren heeft Romaes zich ontwikkeld tot een vaste opdrachtgever van mijn atelier. Uniek is de onbegrensde vrijheid waarmee ik maquettes, objecten en soms ook presentaties voor het bedrijf inhoud en vorm kan geven. Zo ook dit eindejaarsgeschenk voor de honderden relaties van Romaes. Met groot enthousiasme heb ik de inhoud verzameld, de teksten geschreven en een groot deel van de fotografie verzorgd. Marco van der Wal verzorgde een passende inleiding, Yvonne van den Heuvel redigeerde en corrigeerde de teksten, en de vormgevers en drukkers van MTB in Maastricht maakten van het geheel een buitengewoon mooi werkstukje.

Maarrrr..... het boek is niet verkrijgbaar in de boekhandel. Het was immers géén openbare uitgave maar een exclusief relatiecadeau. Wilt u er toch graag een in uw pronkboekenkast? Laat het me weten via een mailtje. Bij voldoende belangstelling wil ik graag onderzoeken of het mogelijk is om een tweede oplage te realiseren.

dr. Frago Stojkasjuk

2009-12-23T00:52:00.001+01:00

Een wel heel wonderlijk geluidswerk: de opnieuw geïnterpreteerde, mondelinge versie van mijn bijdrage voor de reizende expositie Thirty Somethings (zie 3 van de 30 Somethings). Ik kroop ter gelegenheid van de Evening on Human Rights in AINSI, Maastricht, in de huid van dr. Frago Stojkasjuk van het Alexandr Loekasjenko Institute for the Implemantation of Human Rights in Minsk, Wit-Rusland. De dr. en zijn instituut zult u overigens vergeefs zoeken op internet. De voorstelling betrof immers een kunstwerk, een performance, om het maar eens in gangbare bewoordingen van de kunstwereld te melden.

Op de foto een beeld van dr. Stojkasjuk in het Instituut. Een opname van de performance staat op Youtube: www.youtube.com/ALIIHR/Stojkasjuk

Daer ane gedachte ich manege dach: Wé wale gedienen ende erbeiden mach, deme ergeit et wale te spoede

2009-10-04T11:31:00.004+02:00

De langste titel ooit voor een tentoonstelling van mijn werk. Maar is het wel een titel? Eigenlijk niet. Net als in veel van mijn kleinere werken vormen de regels een deel van het werk zelf, in dit geval een installatie-expositie. Meestal bedenk ik de tekstdelen zelf. Maar Wé wale gedienen... vindt plaats in de sfeervolle 12e-eeuwse Gasthuiskapel in Borgloon. Tegenwoordig is het dè expositieruimte van Borgloon, maar acht eeuwen terug lag dat anders. Toen voelde de eerste dichter in de Nederlandse taal die bij naam bekend is zich er thuis. Maar Hendrik van Veldeke was zeer zeker ook thuis in Maastricht. Veldeke was een Europeaan bij uitstek. Je kunt hem eigenlijk geen Nederlander, Belg, Duitser of Limburger noemen. Het belang van Veldeke overstijgt dat soort kortzichtige etiketten op grootse wijze. Omdat ik het werk van Veldeke in hoge mate bewonder heb ik enkele regels uit zijn 850 jaar geleden geschreven Minneliederen geleend. Maar niet alleen daarom. Wé wale gedienen... behandelt in een installatie-tentoonstelling het begrip menselijke voortgang langs verbindingen, lijnen, figuurlijke en stoffelijke wegen. En dat thema kom je ook steeds tegen in de 'Minneliederen' van Veldeke.

De tentoonstelling loopt van 10 oktober t/m 8 november 2009. In de Gasthuiskapel, Grathempoort 3bis, 3840, Borgloon, België. Openingstijden: op afspraak, en in de weekeinden van 14 tot 18 uur. Toegang vrij. Vernissage op 11 oktober om 16.00 uur. Ik zal het project dan ook zelf toelichten. Ook u bent welkom!
Meer info: www.artborgloon.be, info@artborgloon.be of telefoon (+32) (0)12 673600

Uw bijdrage aan de kleine discussielucht

2009-10-03T00:00:00.003+02:00

Waiting in the wings is een experiment, bedoeld voor open ogen en oren. Volgens de organisatoren van dit performancepark dat maar één weekeinde lang bestaat. Een bizarre verzameling geïmproviseerde geluids- en bewegingswerken en hun uitvoerders. Voor Waiting in the Wings bedacht ik de miniatuurinstallatie Uw bijdrage aan de kleine discussielucht. Daarin wordt de beschouwer één met de inhoud van de lepel die hij zelf vast kan nemen, om daarmee het spreekwoordelijke 'zand erover!' in praktijk te brengen.

Uw bijdrage aan de kleine discussielucht is te zien op de binnenplaats van 'Artspace Rondeel', Het Rondeel 2 in Maastricht. Op 2,3 en 4 oktober 2009, vanaf 18.00 uur. Meer info is te vinden op de website www.kasparkoenig.com.

Les oreilles du Peuple

2009-08-26T16:40:00.003+02:00

Ofwel de oren van het volk. Het is een werk geïnspireerd op de Personnages à longues oreilles (personages met lange oren) uit het Carnaval der Dieren. Le Carnaval des Animaux is een compositie van de Franse componist Camille Saint-Saëns uit 1886.

Saint-Saëns beeldt in de compositie een aantal dieren uit. Het zijn de karakteristieke eigenschappen van de dieren die, een beetje satirisch maar soms ook zeer treffend, weergegeven worden. Ik heb me nooit aan de indruk kunnen onttrekken dat hij geen dieren maar mensen in zijn hoofd had, die hem inspireerden tijdens de compositie van het stuk. Een beetje als een fabel. Hoe het ook zij, de konijnenoren zijn gespitst en zien onhoorbaar verder dan het strakke kader. Ze accepteren dan ook zonder problemen nieuwe maatjes op hun vensterbank.

Les oreilles du peuple staat de komende tijd tentoongesteld aan de Ursulinenweg in Maastricht, vlakbij de kerk van Sint Pieter. Het werk is tijdens de uren van daglicht goed te zien.

Met dank aan Jenneke van der Weijden voor de duw in mijn rug om het te gaan maken, en Miets en Jo Morreau voor de gastvrijheid van hun tuin.

Saaibestrijding

2009-08-26T15:54:00.004+02:00

En toen kwam de 19e eeuw. De rokende industriële wereld regeerde in het vervolg de vooruitgang. Maar er veranderde meer. De Westerse mannenwereld leek rond 1840 iets te zijn vergeten. Het was hun eigen kleurenrijkdom in de eeuwen daarvoor. Zijden kousen, kant, hakken, borduursels en andere decoratieve rijkdom werden verbannen naar de vrouwelijke helft van de bevolking en men hulde zich voortaan in grijs of zwart. In pak. Met boord, later met das. Altijd hetzelfde, op wat details na. En in 1870 hulde de man zich nog steeds in hetzelfde. En in 1900 hulde de man zich nog steeds in hetzelfde. En in 1950 ook. En in 2000 nog steeds. Enzovoort.

Enzovoort? Ik heb daar in elk geval geen zin in. Bovendien heb ik vanuit mijn fascinatie voor de manier waarop mensen met elkaar en hun leefomgeving omgaan, de saai geklede mannenwereld altijd met verbazing bezien. Waarom wil de één wat de ander draagt zonder zich af te vragen waarmee hij bezig is? Ik begrijp niet waarom een stropdas beschouwd wordt als normale mannenkleding. Of de strakke pakjes die wielrenners dragen. Of, omgekeerd, juist te denken dat het dragen van een rok of maillot raar of verwijfd is. Dus loop ik er over het algemeen wat kleurrijker bij dan de meeste van mijn mannelijke soortgenoten.

Binnen het bijzondere projekt Moving Art Maastricht laat ik daar nu wat van zien. In de oude brandweerkazerne aan de Capucijnenstraat in Maastricht. De wijze waarop mijn verzameling Saaibestrijding is ontstaan komt er ook aan de orde. In de 45 open kijkdoosjes.

maM spint web't Brandweer, Capucijnenstraat 21, Maastricht
Open vanaf 21 augustus tot 20 september, wo-do-vr van 12.30 tot 17.30 uur en tijdens de weekenden van 12.00 tot 22.00 uur.

Kunstkwartier 6211

2009-08-25T12:47:00.002+02:00

Aan de Grote Gracht in het centrum van Maastricht is tot 1 januari 2010 het Kunstkwartier neergestreken. Het is een initiatief van buurtplatform Argus. Kunstkwartier 6211 moet zich ontwikkelen tot het culturele hart van de buurt. Op een spontane manier, en daar horen geen strak getrokken grenzen bij. Dus beslaat de naam de postcode van de hele Maastrichtse binnenstad.

Zelf exposeer ik er in een kleine deeltentoonstelling tien Liefdes, een hoeveelheid Uitschelders en 57 Lichtelijk Kleinstadse Cultuurtjes. De Tien Liefdes is een reeks van tien minimalistische miniaturen die met fotografie-, inkt- en collagetechnieken uiteenlopende aspecten laten zien van de oudste passie die de mens kent: de liefde. De Uitschelders zijn vanwege hun aggressieve aard ondergebracht in een antieke reiskoffer. De 57 Cultuurtjes waren eerder te zien op het Zomeravondenfestival 2008 in Maastricht (zie hier)als projectie. Maar nu dus de miniaturen zelf.

De deeltentoonstelling heb ik ingevoegd in de bestaande ruimte en aankleding. Met blauwe hapjes licht, met blauwe schoolinkt gekleurde houten lijsten, en friswit licht accentueer ik de verfrissende aanpak die gekozen is voor het concept van 6211 Kunstkwartier.

6211 Kunstkwartier, Grote Gracht, Maastricht. Open op normale winkeltijden, gratis natuurlijk! Voor wat achtergronden zie dit nieuwsflitsje van TV-Maastricht.

DoodLeven!

2009-03-31T01:20:00.005+02:00

DoodLeven! is de titel van een installatie-achtig project dat ik coördineer en creëer in opdracht van de stad Maastricht. Onder de paraplu van de 'culturele biografie' Zicht op Maastricht wordt het een van de grootste en meest gecompliceerde werken die ik ooit onder handen had. Alles hangt met alles samen, van een lichtwerk op de Sint Servaasbasiliek tot de kleinste details in de binnenruimtes. Binnenkamers die zich als glazen theatrale ruimtes in de bekende 'Hoofdwacht' op het Vrijthof in Maastricht zullen manifesteren.

Te zien vanaf 18 april, tot en met 13 september 2009. Elke dag. De afbeeldingen bij dit bericht geven een snelle indruk van the making of... zoals dat zo aardig in het Engels heet. Het zijn de eerste beelden op het www van DoodLeven!

Meer info is over enige weken te vinden op www.zichtopmaastricht.nl.

Fragmenten uit de Verklaring over de Constructie van Menselijkheden

2009-03-31T01:09:00.003+02:00

Het overkomt je niet zo vaak als kunstenaar dat je in de watten gelegd wordt. Maar wel bij Art27. Helemaal in de geest van het werk Fragmenten uit het Achtste, Tiende en Elfde Deel van de Verklaring over de Constructie van Menselijkheden laten de makers van de reizende tentoonstelling Thirty Somethings de vier onderdelen van mijn werk zien in een koude en lege gang. Deze merkwaardige, sfeervolle ruimte behoort bij de voormalige Dominicuskerk in Antwerpen. In de kerk zelf bevinden zich de andere werken van de tentoonstelling.

Thirty Somethings
van 28 maart t/m 12 april 2009
Kievitsnest / Ex-Dominicuskerk
Provinciestraat 112, Antwerpen
De expositie is elke dag open van 14 tot 19 uur, behalve op maandag en dinsdag. Op donderdag open tot 24 uur.

Men wees op voortgang der medicijnenden

2009-03-18T00:46:00.005+01:00

In maart 2008 ontstond in het Belgische Borgloon de eerste versie van deze installatie. Met een ander textueel gedeelte vond de tweede versie een thuis in het dorp Borgharen bij Maastricht. De derde versie is een permanente. In de prachtige parkachtige tuin van de Koninklijke Apothekersvereniging van Antwerpen staat sinds een tweetal weken het werk Men wees op de voortgang der medicijnenden. Het is een werk geworden dat verhaalt over de toenemende medische mogelijkheden, de toenemende ouderdom der mensheid en de uiteindelijke winnaar: de natuur. In het werk in de vorm van een eerbiedwaardig oude lindenboom. Het is een werk dat wijst en verwijst, bijna letterlijk, want het textueel deel is opgevat als een aanwijsstok. Met handgreep uiteraard, anders is mijn werk niet te bevatten.

Het werk is te zien tijdens normale kantoortijden. Het KAVA-huis is dan vrij toegankelijk. Het gebouw ligt aan de Consciencestraat 41, 2018 Antwerpen. Voor informatie is het altijd mogelijk te bellen met 'huisbewaarders' Christiaan Ketele en Vera Engelen: 03-2801599 (vanuit Nederland 0032 3 2801599. Dat mag ook buiten de kantoortijden. Voor wat KAVA is, zie www.kava.be

Van Us Neske tot Grande Maison

2009-02-11T00:52:00.003+01:00

Letters in de gebouwde omgeving. Ze vallen eigenlijk pas op als je ze niet begrijpt, als je de taal van een land niet spreekt of het schrift heel anders is dan je gewend bent. We zijn gewend aan allerhande aanduidingen in letters in de openbare ruimte. Toch is dat nog niet zo lang het geval. Vroeger waren de meeste mensen analfabeet en had het dus weinig zin om je erf af te sluiten met een bordje 'verboden toegang'. Een grommende hond was effectiever. Teksten op bouwwerken waren voorbehouden aan grafmonumenten of gedenkstenen, zaken die in het dagelijks leven geen allesbepalende rol speelden. De openbare ruimte functioneerde vooral mondeling, mensen communiceerden vooral door middel van het gesproken woord. Het veranderde heel langzaam in de loop van de zeventiende eeuw. De eerste gevelstenen deden hun intrede in het straatbeeld, daarop werd een huisnaam vermeld als een 'huisnummer'. Ook werd het bouwjaar van een bouwwerk steeds vaker op de buitenzijde aangebracht. Later, na 1800, toen het analfabetisme door beter onderwijs wat teruggedrongen was drongen de eerste woorden door in het straatbeeld: 'café' boven de deur van een drinkgelegenheid, huisnummers naast de voordeur.

We hebben ongeveer 70 bijzondere voorbeelden van letters in de gebouwde omgeving in een boek samengebracht. Van Us Nèske tot Grande Maison is een verslag van een bijzondere ontdekkingstocht. Vanuit thuisbasis Maastricht waaiert de tocht uit over de regio. Sittard, Heerlen maar ook bijvoorbeeld Sweikhuizen, Aubel en Luik. Het aanbod is onvoorstelbaar groot. De selectie is vooral gebaseerd op diversiteit in uitingsvormen en toepassingen, en het resultaat is een verzameling die uiteenloopt van grootse graffitikunst tot minuscule fabrieksplaatjes.

Van Us Nèske tot Grande Maison
Gonnie Meijer en Paul Tieman
uitgave van Boekenplan, Maastricht
ISBN 978 90 8666 073 5

Het boek is te bestellen bij elke boekhandel of rechtstreeks bij de uitgeverij: www.boekenplan.nl

Horizontalen&Verticalen

2008-11-14T22:07:00.005+01:00

Monumentale bouwwerken staan nooit op zichzelf. Ze spelen een samenspel met hun omgeving. De Maastrichtse Sint Servaasbasiliek is ondenkbaar zonder het Vrijthof; cementfabriek Enci in dezelfde stad zou niet eens kunnen bestaan zonder de Sint Pietersberg. Zo heeft elk monument zijn eigen speciale betekenis in de omgeving waarin het staat. Soms wordt zo'n omgeving zelfs aangepast aan het bouwwerk. Zo kreeg de Markt zijn huidige vorm rond 1660, omdat architect Post het plein bedacht als omlijsting van het stadhuis. Zelfs bomen speelden een rol in zijn ontwerp.

In de beleving van een monumentaal gebouw zijn zichtlijnen vaak belangrijk. De weg van Tongeren naar Maastricht is een voorbeeld van zo'n zichtlijn of zicht-as. Aan beide einden van de weg heeft de reiziger zicht op een Onze-Lieve-Vrouwebasiliek. Dat is geen toeval. Veel van dit soort wegen werden rond 1800 bewust gericht op bakens in het stadslandschap.

Maastricht is rijk aan zichtlijnen. Spontaan ontstaan of bewust ontworpen. Over een twaalftal van die zichtlijnen gaat de tafelexpositie Horizontalen&Verticalen. We hebben gekozen voor een andere expositievorm dan gebruikelijk: collages in kleine kijkdozen. We vonden die eeuwenoude vorm de beste om de zichtlijnen hun eigen verhaal te laten vertellen, voor even losgemaakt uit het stadsgedruis. Het zijn een beetje nostalgisch ogende kijkdozen van golfkarton. Het materiaalgebruik roept bij onverwacht veel mensen jeugdherinneringen op.

Na een eerste weekeinde in september is Horizontalen&Verticalen nu voor langere tijd te zien bij het 'gemeenteloket', de plek waar elke inwoner van Maastricht af en toe moet zijn voor een paspoort, rijbewijs, vergunning, ontheffing en andere ambtelijk te regelen zaken. Maar mensen die alleen voor de expositie komen mogen er vast ook in. Ze hoeven dan zelfs geen nummertje te trekken.

Horizontalen&Verticalen
vanaf maandag 17 november 2008, Mosae Forum, Maastricht
openingstijden, routebeschrijving, enz:
zie www.maastricht.nl/maastricht/show/id=40921
en
http://www.maastricht.nl/maastricht/show/id=353638&

Saaibestrijding op het www

2008-11-08T00:25:00.002+01:00

Internet is een geweldig medium. Vooral als je jezelf erop ontdekt:

http://mensrag.com/2008/10/29/read-it-rag-the-saaibestrijding-project/

Voor het Saaibestrijding-project zelf www.saaibestrijding.blogspot.com

Schouwburgwerk

2008-11-07T01:32:00.002+01:00

Een heel speciale opdracht ontving ik afgelopen voorjaar van de Stadsschouwburg Sittard-Geleen: het illustreren van het jaarprogramma 2008-2009, en het uitwerken van een omslagontwerp. Op basis van de 'theaterreeks' tekeningen ontstonden er bijna veertig spotprenten over zowat alles wat zich afspeelt in een middelgrote schouwburg als die van Sittard. De prenten zijn in technisch opzicht helemaal gemaakt met het oog op een zo eenvoudig mogelijke verwerking door de drukker die 35000 van die brochures in korte tijd op papier moest zien te krijgen. Toen de brochure klaar was vond directeur Pierre Gorissen van de schouwburg het jammer om de tekeningen zomaar op te bergen en ze prijs te geven aan vergetelheid. Hij verzocht me ze te verwerken in een object of installatie die een permanente plek zou krijgen in de schouwburgfoyer. Zijn vraag leidde tot een samenwerking met textielkunstenaar Neta Amir, die een zevental miniatuurtheaters voorzag van de nodige gordijnen en podia. Daarop treden de spotprenten voor de beschouwer op. Elk op hun eigen manier en enigszins thematisch georganiseerd.

3 van de Thirty somethings

2008-11-03T18:34:00.005+01:00

Eenieder heeft het recht om vrij deel te nemen aan het culturele leven van een gemeenschap, om te genieten van kunst...
Dit is een deel van Artikel 27 van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens. Met hoofdletters, inderdaad. Art27, een organisatie met niet geheel toevallig deze naam, heeft een aantal kunstenaars uitgenodigd een eigenzinnige kijk te creëren op de artikelen uit de Verklaring. Ik heb de eer één van die kunstenaars te zijn die mogen deelnemen aan de reizende tentoonstelling Thirty Somethings.
Mijn bijdrage is een opbouwend-kritische. Geheel vrijwillig heb ik me opgeworpen als verdediger van Afgevallen Rechten: de artikelen uit de Verklaring die door geen enkele van de deelnemers werden verkozen als ondergrond voor een werk. Met die keuze wil ik het signaal afgeven dat de Verklaring geen grabbelton is waaruit nooit te pas en altijd te onpas een of ander mensenrecht afgezonderd kan worden. De politiek doet dit maar al te vaak; mensenrechten die 'even niet uit komen' worden weggemoffeld of verzwegen. Een kunstenaar of tentoonstellingsmaker die zich betrokken voelt bij de geest van de Verklaring moet naar mijn overtuiging niet in dezelfde valkuil stappen. De Verklaring is een geheel, alle woorden en artikelen zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden en moeten altijd in hun geheel worden beschouwd. Het selecteren van je 'favoriete artikel' is daarmee per definitie strijdig.

Er bleven een drietal artikelen achter in de grabbelton, nadat de andere deelnemers er hun favoriete artikel uitgehaald hadden. Het bleken niet de minste. De artikelen 8, 9 en 11 zijn juridisch getinte artikelen waaraan de mens rechten kan ontlenen indien andere rechten geschonden worden. Ze behoren tot de meest fundamentele. In mijn bijdrage tot de tentoonstelling heb ik ze echter niet inhoudelijk benaderd. Ik ben immers een kunstenaar, geen illustrator. De drie objecten, Fragmenten uit het Achtste, Tiende en Elfde Deel van de Verklaring over de Constructie van Menselijkheden, zijn onderling, en met alle andere Artikelen van de Universele Verklaring uitwisselbaar. Ik presenteer ze als laatst overgeblevenen van een reeks, die de hele Verklaring beslaat.

Bijzonder voor mijn werk is de grote rol die de fotografie in de objecten speelt. Hoewel ik heel veel werk met fotografie pas ik dit slechts sporadisch toe in objecten. Voor het eerst heb ik digitaal bewerkte afdrukken gebruikt. Inderdaad, van mijn eigen hand, letterlijk en figuurlijk.

De expositie Thirty Somethings is te zien in de lokalen van De Luchtballon, Kortstraat 19 in Heusden-Zolder (B). Van 1 tot en met 16 november 2008, telkens van 13.00 tot 18.00 uur. Toegang is uiteraard gratis, en er is voorzien in een gezellig café. Art27 heeft als gewoonlijk voorzien in een groot aantal nevenactiviteiten. Zie daartoe de website www.artikel27.be
Voor de enige echte Universele Verklaring van de Rechten van de Mens zie de website http://www.unhchr.ch/udhr/lang/dut.htm

Daniel Wolf van Dopff, enzovoort

2008-10-28T12:07:00.013+01:00

Op 26 oktober 2008 is het historische fort Sint Pieter in Maastricht met groots feestvertoon overgedragen aan de vereniging Natuurmonumenten. Ik ontving de opdracht om voor deze gelegenheid een gedenkplaquette en een informatiepaneel te ontwerpen en maken. Beide panelen waren voorzien in de mortierkazemat van het fort, een half ondergronds gelegen ruimte die gebouwd is rond 1820. De kazemat is een pareltje onder de monumenten in Maastricht. De ruimte heeft een unieke vorm zonder rechte wanden en is overwelfd met een van de mooiste en subliem uitgevoerde baksteenconstructies die in Maastricht bestaan. Bovendien heeft de recente restauratie van het fort de ruimte gelukkig nauwelijks beschadigd. Dit in tegenstelling tot veel andere delen van het bouwwerk, die het dominante stempel van een architect met weinig gevoel voor detail en nog minder eerbied voor het waardevolle patina van de tijd moeten dragen. Alle reden om met een ingreep als het aanbrengen van plaquettes heel terughoudend te werk te gaan.

Dankzij het vertrouwen van de opdrachtgevers kon ik mijn wat gewaagde idee van twee zeer lichte en luchtige panelenreeksen uitvoeren. De reeksen kennen elk een beginpunt in de hardstenen 'kussenblokken' waarmee het metselwerk van de kazemat op bepaalde punten is geaccentueerd. De blokken zetten zich voort in het eerste paneeltje van de reeks. Daarna volgt telkens een steeds smaller paneel en een grotere tussenruimte. De steeds grotere tussenruimtes en kleiner wordende objecten zijn geïnspireerd op de functie van de ruimte. Er stonden mortieren opgesteld, een bepaald type kanon waarvan de kogelbaan met het oog kon worden gevolgd. De kogel werd afgeschoten, werd voor de 'volgers' steeds kleiner tot hij tenslotte uit het zicht verdween.

Het laatste paneeltje heeft een breedte van een vijftal centimeters. Dat paneeltje vormt het eigenlijke 'overdrachtsmonument'. Ik bedacht me later pas dat het waarschijnlijk de kleinste gedenkplaat is die ooit is onthuld door directeur Wams van Natuurmonumenten.
Op de foto's is te zien hoe de reeksen worden onthuld door Elsbeth Schouten van de Postcodeloterij (een belangrijke financier van de restauratie) en Teo Wams van Natuurmonumenten. Op een andere foto staat wethouder Wim Hazeu peinzend de paneeltjes te bestuderen. Iedereen was er over te spreken, al is het natuurlijk wennen dat ze niet lomp en groot zijn, maar klein en fijn. De belangrijkste beschouwers zijn uiteraard de militairen zelf, die vanuit hun levende historie gelukkig heel enthousiast waren over het resultaat.

De rechtlange zichtlijn van Petrus Regout

2008-10-18T00:43:00.004+02:00

Iets ten noorden van Maastricht ligt buitenplaats Vaeshartelt. Grootindustrieel Petrus Regout (1801-1878) kocht Vaeshartelt in 1851. Het landgoed groeide in zijn bezit uit tot een enorme omvang. In Regouts laatste levensjaren bestond het uit een kasteel, een tweetal boerderijen, paradijselijke siertuinen vol kunstwerken, vijvers met uitbundige fonteinen, lange bomenlanen, en uitgestrekte bossen, landerijen en weilanden. Hoewel later weer een groot deel van het landgoed verloren ging is Vaeshartelt nog altijd van een indrukwekkende omvang. Het is tegenwoordig een gastvrij conferentieoord en een hotelaccomodatie van formaat.

Van de beherende organisatie kreeg ik in 2007 de opdracht om op een vrije manier in beeld te brengen hoe Vaeshartelt in de tijd van Regout oogde. Het resultaat is nu te zien, in de vorm van een wandreliëf met de titel 1878 / Petrus Regouts' rechtlange zichtlijn kromde krullend tot het heden. Het werkstuk geeft een beeld van Vaeshartelt in het kader van de visionaire, rechtlijnige en optimistische ideeën van Petrus Regout. Naast een figuratieve, en zo gedetailleerd mogelijke uitwerking van alle onderdelen van het landgoed heb ik in abstracte vormen een beeld van Regout in zijn laatste levensdagen geschetst. Zijn succesvolle rechtlijnigheid is zichtbaar als een zondagmiddagwandeling door de lange, rechte laan die het landgoed doorkruist. Regouts' levenswandeling komt tegen het bos tot een buiging voor de wetten van de natuur. Ook hij heeft niet het eeuwige, aardse leven. Zijn erfenis raakte al snel na zijn overlijden belast met verval. Vaeshartelt werd ontdaan van alle sierlijke uitbundigheid en Regouts goede naam raakte aangetast. Ik heb Petrus Regout zich daarom in het wandreliëf met een denkbeeldig-monumentale zonnewijzer terug laten trekken op een open plek in een van zijn bossen. Nadenkend wacht hij daar een toekomst af met een zonnig, onwrikbaar geloof in vooruitgang.

1878 / Petrus Regouts' rechtlange zichtlijn kromde krullend tot het heden is vanaf nu permanent tentoongesteld in Vaeshartelt zelf, in het 'Sterreplein'. Het relief is daar voor iedereen vrij te bezichtigen, van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat. Neem wel een doosje tijd en een loep mee, want de details zijn klein.

De website van Vaeshartelt: www.vaeshartelt.nl

Maasduinen

2008-10-10T02:56:00.003+02:00

Een wonderlijke opdracht van stichting het Limburgs Landschap: ontwerp en realiseer een plan-relief voor het eerste van drie bezoekerscentra van nationaal park De Maasduinen. Het nationaal park is een langgerekt natuurgebied vol afwisseling op de oostoever van de Maas in Noord-Limburg. Het was uitdrukkelijk de vraag van de opdrachtgever om er een object van te maken dat stilistisch past bij mijn overige werk, en waarin handgetekende letters een hoofdrol moesten spelen. Het is veruit het grootste gebied dat ik ooit in maquettevorm heb uitgewerkt.

Meer over Maasduinen: zie www.nationaal-parkdemaasduinen.nl

Vier aanzetten tot een gedicht

2008-09-30T01:10:00.003+02:00

Deze vier gedichtvormige aanzetten zijn vanaf 1 oktober een aantal weken te zien in de etalage van De Boekenwurm, dè boekhandel in Maastricht (en wijde omtrek) voor kinderen, en andere mensen die nooit volwassen zijn geworden. Zoals ik. De teksttekeningen heb ik gemaakt voor de kinderboekenweek, die zich dit jaar afspeelt rond het thema poëzie. Ik kon het niet laten om er met de boeken een geheel van te maken. Houten latjes, de zaag, schroeven en lijm doen wonderen!

De Boekenwurm, Mariastraat 6, Maastricht
website: http://www.deboekenwurm.info/

Schuilen in Maastricht...

2008-09-09T18:43:00.004+02:00

Het was een hele eer. In 2004 kreeg ik de kans een heel bijzonder kleinood te ontwerpen. Schuilen in Maastricht... heet het. Het is een museum, ondergebracht in zijn eigen onderwerp: een authentieke schuilkelder aan de rand van het stadscentrum van Maastricht.

De ruimte is gebouwd rond 1775 als ondergronds verdedigingswerk. In de Tweede Wereldoorlog werd het een schuilkelder voor de burgerbevolking; in de tijd van de Koude Oorlog werden er indrukwekkende technische installaties aangebracht. Nu is het een verstilde ruimte waarin ik de collectie, de presentatie en hun biotoop (de ruimte en zijn unieke sfeer die bepaald wordt door een samenspel van vorm, licht, geur, klank, enzovoort) heb laten versmelten tot een expositie in de vorm van een kunstinstallatie. Door het vertrouwen van de andere betrokkenen bij dit project kon ik vrijwel al mijn ideeën over dit project werkelijkheid laten worden.

Schuilen in Maastricht... kan normaal alleen bezocht worden onder leiding van een gids van de VVV. Maar ter gelegenheid van Open Monumentendag is Schuilen in het weekeinde van 13 en 14 september ook voor individuele bezoekers gratis toegankelijk!

13 en 14 september van 13.00 tot 16.00 uur.
De toegang bevindt zich aan het Minister Goeman Borgesiusplantsoen

Voor meer informatie zie de nieuwe, speciale website: www.schuileninmaastricht.nl Op www.fotol.nl heeft fotograaf Jan van Tol (de maker van de website) bovendien een serie prachtige, nieuwe foto's van Schuilen in Maastricht... gepubliceerd.

Mosarte

2008-09-05T10:50:00.003+02:00

De toen zo genoemde Euregionale Kunstmanifestatie op en rond het Onze Lieve Vrouweplein te Maastricht, beter bekend als de Kunstmarkt, wordt in 2008 voor de 24ste keer onder de nieuwe naam MosArte gehouden. Voor de eerste keer doe ik er aan mee, met een aantal objecten en veel tekeningen. Gevraagd door een enthousiaste Tonie van Marle van het Amsterdams kunstencollectief Qu-Art-O kon ik natuurlijk geen nee zeggen. Op zondag ben ik zelf aanwezig, op zaterdag lukt me dat helaas niet. Maar mijn werk gelukkig wel.

Algemene info over Mosarte: www.maastrichtartpromotion.net

Kadootje!

2008-09-05T09:42:00.014+02:00

Kunstenaars moeten authentiek zijn, en origineel werk maken. Dat is niet bij elke opdracht even gemakkelijk. Vooral als het opdrachten betreft die een representatief karakter dragen kunnen gevoelige snaren al snel geraakt worden. En dan getuigt het van een bijzonder vertrouwen als de opdrachtgever de kunstenaar volledig carte blanche geeft om naar eigen ideeën een krachtig werk te creëren. De gemeente Maastricht durfde het aan om me in volledige vrijheid opdracht te geven een tweetal identieke werken te maken rond het thema 'de tram Maastricht-Vlaanderen'.

Vaak komt het niet voor dat twee ministers met eenzelfde portefeuille tegelijk een bezoek brengen aan Maastricht. Maar de formele start van het ambitieuze lightrailproject bracht de Vlaamse en Nederlandse verkeersministers Van Brempt en Eurlings een dag samen in de stad. Als dank ontvingen ze beiden het werk Nieuw tramsporend gaande uit handen van een enthousiaste wethouder Wim Hazeu. Nieuw tramsporend gaande is een werk in een oplage van twee, waarin het verhaal van de verbindingen op naamgevende wijze is uitgewerkt. Maastricht dankt zijn bestaan immers aan het feit dat de stad ligt op een kruispunt van letterlijke en figuurlijke verbindingen!

Nieuw tramsporend gaande
van het Vlaamslimburgse naar het Maastrichtse
en vice versa
en vice versa
en vice versa
enzovoort
tot de verbeelding is verdwenen
en de verbinding verbonden

Meer over het tramproject:
www.maastricht.nl/maastricht/show/id=338780/framenoid=39732
http://www.maastrichtbereikbaar.nl/page.php?pagID=17&newID=203&PHPSESSID=d953d11d3601948522bce609cc1f5144

De kinderen van het dorp

2008-08-20T11:45:00.003+02:00

Vanuit de voeten van het levende verleden

groeien ze groter, groter, steeds groter

omhoog kijkend worden ze oud

tot het leven zal volgen

Uit de basis van het eerdere installatiewerk Verstillend stromen ze jong geleerd toe op het oud vruchtende ontstond De kinderen van het dorp. In een gewone voortuin van een gewoon huis in een gewoon dorp, waarin al eeuwen de generatie-op-generatiecyclus loopt.

Het werk is de komende tijd zien in de tuin van Trichtervoogdenstraat 62 in Borgharen. Het gras in de tuin niet betreden en de onderdelen van de installatie niet aanraken alstublieft!

festival Zomeravonden: Lichtelijk kleinstadse cultuurtjes!

2008-08-08T00:53:00.020+02:00

Voor een korte film van de projectie zie deze link: http://www.youtube.com/watch?v=y7YWIVXlCTs
Voor de bewerking Cultuurtjes! van het projekt zie
http://www.youtube.com/watch?v=lZ-ySndW6LA

In en rond het geweldige, nieuwe cultuurpaleis AINSI in Maastricht grijpt voor de eerste keer het Festival Zomeravonden zijn plaats in de wereld. Onderdeel daarvan zijn ook de Lichtelijk kleinstadse cultuurtjes. Het is een installatievormige tentoonstelling van 53 heel kleine spotprenten die ik speciaal voor deze gelegenheid heb gemaakt. De tekeningetjes worden vanuit hun veilige en knusse expositie in onze stokoude kampeerbus genadeloos opgepakt door een reusachtige projector. De projector smijt hun piepkleine, schijnbare kwetsbaarheid grootgrof-onbeschoft in reuzenformaat op de voorgevel van het grofstoffelijk industriële AINSI gebouw. Hoezo - kwetsbare kunst?

Festival Zomeravonden

van 13 t/m 17 augustus

van de schemering tot het einde van de avond zijn de Lichtelijk kleinstadse cultuurtjes te zien

Ainsi, Lage Kanaaldijk 112-113, Maastricht. De roodbruine Citroën C35 kampeerbus met de tekeningen staat bij de hoofdingang.

Link naar het programma:

http://www.zomeravonden.nl/

NB: De Installation des Arts & Métiers is ook nog te zien tijdens Zomeravonden. Binnen, op de eerste verdieping. Zie een van de eerdere nieuwsberichten hieronder voor een toelichting.

Voor even allemaal weer héél klein worden

2008-07-20T00:31:00.006+02:00

De sympathieke Belgische organisatie Art 27 vzw werkt aan de verspreiding van het 27ste artikel van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens dat, samengevat stelt:
'Iedereen heeft het recht om te actief en passief te genieten van kunst en cultuur.' Art 27 organiseert hedendaagse kunstexposities in niet voor de hand liggende locaties. Zo'n locatie is het vroegere Gezondheidscentrum in Heusden-Zolder (Belgisch Limburg). Het gebouw, waarin jarenlang schoolkinderen medisch werden getest en baby's werden gewogen, blaast de komende weken zijn laatste adem uit. Eind augustus zal het gesloopt worden. Als ultiem eerbetoon aan het gebouw en zijn rijke geschiedenis vroeg Art 27 aan een aantal kunstenaars om het gebouw voor het laatst in de kijker te zetten.

Bij mij kwam al snel het idee op om op eigenzinnige wijze 'iets' met de voorgevel te doen. Het idee mondde uit in het werk Voor eventjes voelden ze zich allemaal weer héél klein worden. Het werk is een soort van culturele autobiografie, een versmelting van het verhaal van de architectuur en de functie van het gebouw. De gevoelige en zorgvuldige architectuur van het gebouw uit 1962 wilde ik nog één keer ongestoord laten spreken. Daartoe was het noodzakelijk de gevel bijna helemaal te schilderen in een nieuw, samenhangend kleurenschema. Vervolgens heb ik witte lijnen en figuren de herinnering laten oproepen aan de medische onderzoeken in schoolverband, de organisatie, het aanschuiven, het kleine hartje waarmee de kinderen het gebouw betraden. Binnen mondt de gevelbeschildering uit in een object met de titel De dokter! Ofwel de opkomende herinneringen aan een gezondheidscentrum.

Tot en met 3 augustus 2008. Kerkenblookstraat 7, Heusden-centrum (Belgisch Limburg).

Voor meer informatie: www.artikel27.be

l'Installation des Arts & Métiers

2008-06-15T12:08:00.005+02:00

Eindelijk is de complete Installation des Arts et Métiers te zien! Vanaf de laatste ExPats-night op 26 juni 2008 in het nieuwe cultuurhuis Ainsi in Maastricht.

Voor de twee fascinerende 'Flux' machines die in de loop van tientallen jaren miljoenen cementzakken bij ENCI in Maastricht gevuld hebben, ontwikkelde ik in september 2007 deze installatie. Het was de bedoeling dat deze tijdens de eerste ExPats-night te zien was. Helaas mocht toen de ruimte waarin de zakkenvullers staan niet gebruikt worden. Een gemutileerde Installation was het gevolg. Maar nu volgt de herkansing, mèt de originele tekeningen!

Van 26 juni tot en met het Zomeravondenfestival in augustus. Gratis toegang natuurlijk. Ainsi, Lage Kanaaldijk 112-113, Maastricht. Voor meer over de Ex-Pats nights zie deze link: http://www.zachteg.nl/?page_id=150

Tentoonstellingstheater!

2008-05-09T02:13:00.003+02:00

Stel je voor: een middeleeuwse dorpskerk, waar ergens rond 1970 voor het laatst de mis is opgedragen, die nadien helemaal in verval is geraakt, inmiddels aan de buitenkant is opgeknapt, maar van binnen nog schitterend in ruw ruïneuze staat verkeert.

Zo'n kerk bestaat. Het is de oude kerk van Attenhoven in Hoevenen, vlak ten noorden van Antwerpen. We maken daar met zijn drieën in het Pinksterweekeinde De maaltijd der zeven uitverlichte hoofdzonden. Onder die titel exposeren we (Christiaan Ketele, Vera Engelen en ikzelf) in de gedaante van een verstild tentoonstellingstheater een groot aantal werken. Ze worden onder massaal kaarslicht gegroepeerd rond de hoofdzonden. Daarna is er natuurlijk een poging tot vergeving. Zondaars zijn dus van harte welkom. Om ze de weg te wijzen wordt de buitenkant van de kerk in zondig rood licht gehuld.

opening op 9 mei om 20.00 uur

daarna open op 10, 11 en 12 mei van 13.00 tot 19.00 uur

en op 11 mei 's avonds 19.00 uur tot middernacht

Meer informatie: zie http://www.kerkattenhoven.be/

Voedselvertonende mensheden

2008-05-07T01:13:00.006+02:00

Vlakbij Hasselt, op een half uurtje rijden van Maastricht, ligt Heusden-Zolder. En daar staat het Cultuurcentrum Muze. Deze sympathieke schouwburg met zijn voortreffelijke café biedt van 11 mei tot en met 15 juni onderdak aan de tentoonstelling Our Daily Bread / Ons dagelijks brood. De tentoonstelling is van kunstenaars voorzien door Art.27. Zij vroegen me om als een van de acht deelnemers ook een bijdrage te leveren. Dat is het werk Voedselvertonende mensheden geworden. Het speelt zich af in een nèt niet hygiënische, beetje groezelig-gebruikt ogende toonbank. Net als bij goedkope eettentjes efficiënt verlicht met hel TL-licht. En bovendien voorzien van een 'impulsaankoop-genererende', verlichte paal die ook de filialen van de bekende hamburgergigant Mc D. van verre aanduidt. In de toonbank verzorgen een twintigtal nieuwe tekeningen evenzoveel voorstellingen. Ze worden natuurlijk begeleid door het ijverig sparen van punten en zegeltjes.

CC Muze, Dekenstraat 40, 3550 Heusden-Zolder; telefoon 011-808098

Voor meer informatie over de tentoonstelling: website van Art.27 of www.muze.be

Voedselvertonende mensheden is te koop of te leen. Ook is het mogelijk een of meerdere tekeningen of de toonbank apart aan te kopen of in gratis bruikleen te verkrijgen. Van de verkoopsom gaat 30% naar Art.27.

Filmscene!

2008-04-18T22:15:00.008+02:00

Twee scènenaakten, een dramabrand, een filmtweetje, liefdesondertiteling, wat acterends, een filmgeprijsde, een filmuzicus, een groot aantal figurenden en docunatuur. Begrippen die op het eerste gezicht afkomstig lijken uit de wereld van het filmtheater. Maar er klopt ‘iets’ niet; het zijn woorden die de lezer vragend aankijken, op zoek naar een verklaring. Opzoeken in de dikke Van Dale is echter zinloos. Geen enkele regisseur, acteur of filmkenner zal er ooit eerder van gehoord hebben. Het zijn dan ook nieuw bedachte woorden. Ze maken deel uit van de volledig vrije voorstelling Filmscene!, in de foyer van filmtheater Lumière in Maastricht. In Filmscene! laat ik een negental metersgrote inkttekeningen optreden. Het zijn de grootste tekeningen die ik ooit heb gemaakt. Op papieren wijze acteren ze in een aantal scènes uit de filmscene. Daarom zitten ze niet opgesloten in het keurslijf van een lijst, maar kunnen ze zich vanaf hun samengestelde ondergronden tussen twee houten stokken laten ontrollen als vrijgevochten versies van ouderwetse schoolplaten.
Filmscene! loopt van 19 april tot en met 1 juni 2008. Tijdens de openingsuren van het filmtheater (elke dag, in ieder geval van de vroege avond tot middernacht) is de voorstelling vrij toegankelijk. Voor meer informatie over Lumière, en de adresgegevens: http://www.lumiere.nl/

Stadsdenken

2008-04-15T13:13:00.004+02:00

Ze staan er sinds 1 april. En blijven er logeren tot en met 30 april 2008. De vier nieuwe objecten onder de titel Stadsdenken. Ik kreeg vanuit de inmiddels beroemde boekhandel Selexyz Dominicanen het verzoek de 'maand van de filosofie' met mijn werk te verdiepen. Deze vraag leidde tot het vierluik Stadsdenken, waarin een groot aantal fotografisch verkregen beelden zijn samengebracht tot houterig aangewezen filosofisch getinte vraagstellingen rond het thema stad. Het is niet relevant voor het verhaal waar de opnamen precies zijn gemaakt. Voor de nieuwsgierigen onder u dan toch maar: de foto's kwamen tot stand in de steden Wenen, Amsterdam, Boedapest, Beiroet, Parijs, Belgrado, Maastricht, Aleppo, Sittard en in de omgeving van Givet.

Verstillend...

2008-03-29T23:05:00.006+01:00

.....stromen ze jong geleerd toe op het oud vruchtende. Dat is het tekstgedeelte van mijn bijdrage aan de Bloesemimpressies 2008, de jaarlijkse groepstentoonstelling in (en rond) Borgloon. Het historische stadje Borgloon ligt 35 km west van Maastricht in het hart van een prachtig fruitteeltgebied.

Het thema van de tentoonstelling is Vruchtbaarheid en Erotiek. Mijn werk is daarom een gevoelig omarmende ode geworden aan de vruchtvolle vruchtbaarheden van een knoestige, oude appelboom - sinds het scheppingsverhaal een buitengewoon verleidelijke fruitsoort.

Elk jaar maakt de appelboom nieuwe bloesem, blad en vruchten. Telkens volgens dezelfde, regelmatige cyclus. De boom slaagt er in om jaar op jaar ontelbare potentiële nakomelingen te produceren. Elke appel omvat immers het begin van weer een aantal nieuwe appelbomen. Hij krijgt dat voor elkaar zonder een spoortje van erotische emotie. Wonderlijk, als je bedenkt hoeveel inspanning het ons, de menselijke soort, kost om in een leven een aantal nakomelingen voort te brengen dat het aantal pitten in één appel meestal niet eens te boven gaat. Zo beschouwd is de mens niet bepaald een gemakkelijk voort te planten levensvorm. Zou het daardoor komen dat erotische gevoelens bij de mens zich zo sterk hebben ontwikkeld? Misschien dat we er wel het meest van alle levende soorten door worden bevangen. In Verstillend stromen ze jong geleerd toe op het oud vruchtende gaan vertegenwoordigers van menselijke soortgenoten een warm omarmende, en tegelijk verstillende dialoog hierover aan met de bejaarde appelboom, op een moment dat hij de cyclus van vruchtvolle voortplanting net weer bloesemend begint.

De tentoonstelling loopt van 6 april tot en met 18 mei 2008. De buitenwerken zijn vrij toegankelijk op alle dagen en tijden. Mijn werk is geïnstalleerd langs de Bloesemimpressies-wandelroute, in de boomgaard tegenover taverne 'De Klee' in het gehucht Kuttingen. Voor meer informatie zie http://www.artborgloon.be/.

Designerscarrousel

2008-03-18T13:07:00.005+01:00

De maquettemakerij vormt al sinds mijn kindertijd de fundering van mijn creatieve bestaan. Is dat lang? Het valt te bezien, want het vak wordt al duizenden jaren beoefend en is daarmee een van de oudste disciplines in de beeldende kunst. Kunst? Is het dat eigenlijk wel? Ja. Want een maquette is een medium waarin veel méér tot uitdrukking gebracht kan worden dan de zichtbare werkelijkheid. Net als in de schilderkunst. Het ontwerpen en maken van maquettes en modellen is voor mij dus geen ' noodzakelijke inkomstenbron' die het mogelijk maakt om met 'hoger' werk bezig te kunnen zijn. Integendeel. Het is een belangrijke beeldtaal in mijn werk. En dat zal wel zo blijven, want ik merk de laatste jaren een enorme herwaardering voor de maquette. Vooral in kunstzinnig opzicht. Opdrachtgevers proberen me niet meer te beperken tot de zichtbare werkelijkheid, maar verwachten juist een werk waar mijn geest en hand een duidelijk stempel op drukken. Hoe dat in zijn werk gaat in de dagelijkse praktijk van mijn werk laat ik uitgebreid zien in mijn bijdrage aan de Designerscarrousel! Voor het antwoord op de vraag wat dat is zie de speciale website: www.dia.nl/carrousel

Tekeningententoonstelling!

2008-02-15T12:13:00.009+01:00

Achter de merkwaardige naam Auw Sjoekelaatfabriek gaat de gastvrije galerie schuil van Marjon Bessems en Ben van den Bisen. Ze durven het aan om de helft van een duotentoonstelling te vullen met mijn tekeningen. En dat getuigt in mijn optiek van durf, want ik ben er regelmatig door goed- en minder goedbedoelende critici op gewezen dat mijn tekeningen tot outsiders in de kunstwereld behoren. En niet alleen door het kleine formaat en het gebruik van veel teksten in handschriftletters. Ook de inhoudelijke gelaagdheid en de politiek-maatschappelijke lading die ze vaak dragen maakt expositie spannend.

Voor het eerst zijn mijn tekeningetjes in een tentoonstelling te zien zonder vergezeld te gaan van ander werk van mijn hand. Dat hadden ze nooit gedacht toen ze uit inktpot en pen tevoorschijn vloeiden. In het algemeen leiden ze een rustig en verborgen bestaan in mappen, doosjes en albums. Ik kom er niet zo vaak mee naar buiten. En al helemaal niet met de tekeningen alleen. Ik liet ze altijd aan de hand nemen door ander werk, als onderdeel van objecten of installatiekunst. Natuurlijk kon ik het ook nu niet laten op de inlijstingen van de tekeningen een eigen stempel te drukken. Het bloed kruipt immers waar het niet gaan kan.

De tentoonstelling bestaat uit een groot aantal afzonderlijke tekeningen. Daarnaast is er een serie cartoonachtige tekeningen over de theaterwereld te zien. De Sittardse schouwburgdirecteur Pierre Gorissen heeft om die reden de tentoonstelling voorzien van een opening. Als ervaren podiumkunstenkenner deed hij dat niet met een saaibelegen toespraak, maar met een puntige en humoristische beschouwing waarin hij aantoonde dat mijn tekeningen..... niet bestaan! Het is volgens hem onjuist ze te beschouwen als tekeningen. Het zijn verstilde, kleine theatervoorstellingen. En in die visie kan ik me wel vinden.

De tentoonstelling loopt van 24 februari tot en met 23 maart 2008 in De Auw Sjoekelaatfabriek, Ringweg 31 in Gulpen. do-zo van 14 tot 17.30 uur. Eenieder, behalve vervelende mensen, is van harte welkom. U ook, want U bent natuurlijk niet vervelend.

Website van de galerie: http://www.auwsjoekelaatfabriek.nl/

De pagina voor actuele zaken

2008-02-09T10:52:00.001+01:00

Dag,

Internet is een mooi medium. Ook voor kunstenaars zoals ik, die hun bestaan voor een groot deel vullen met de eeuwenoude media papier, pen en inkt. Dat zijn de middelen waarmee ik een groot deel van mijn creatieve kriebels de wereld in slinger. Ik schrijf zelfs nog wel eens een brief. Met de hand. Maar ik kan een prop papier met nieuws maar in één richting gooien. En stel je voor dat dat ook nog de verkeerde is... Nee, digitale proppen papier gooien is dan effectiever. Ze vliegen alle kanten op, zonder dat je daar veel door hoeft te doen!

Deze weblogpagina zal gebruikt worden voor 'actuele zaken' als exposities en presentaties waarop mijn beeldende werk een al dan niet bescheiden rol speelt, nieuwe projecten, misschien af en toe de voortgang van lopend werk, experimenteel werk, en meer van dergelijke, wat vluchtiger zaken. Mijn 'vaste' website www.paul-tieman.nl zal zich verder ontwikkelen in de richting van een lopende, permanente tentoonstelling die eens in het jaar opnieuw ingericht wordt.

een groet! en kom snel maar eens terug

Paul Tieman